Αρχείο

Archive for Νοέμβριος 2011

1ο Σχόλιο στον Λόγο Ασκητικό του Άγιου Νείλου

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε

(ή έντονη γραφή δίκη μου)

Επιχείρησαν πολλοί, και Εθνικοί και Ιουδαίοι, να φιλοσοφήσουν. Μόνο όμως οι μαθητές του Χριστού προσπάθησαν να μάθουν την αληθινή φιλοσοφία, γιατί, μόνο αυτοί είχαν δάσκαλο τη Σοφία (το Χριστό), που έδειξε με έργα την επιμέλεια και την εργασία της αληθινής φιλοσοφίας.

Οι πρώτοι, δηλ. οι Έλληνες, σαν να έπαιζαν δράμα πάνω στη σκηνή φόρεσαν ξένο προσωπείο, έχοντας άδειο όνομα φιλοσοφίας, χωρίς να έχουν την αληθινή φιλοσοφία και επιδεικνύοντας τη φιλοσοφικότητά τους με το να φορούν τρίβωνα (τριμμένο πανωφόρι) και να έχουν γενειάδα και ραβδί. Στην ουσία περιποιούνταν το σώμα και υπηρετούσαν τις επιθυμίες τους σαν κυρίες τους· ήταν δούλοι της κοιλιάς τους και θεωρούσαν τις σαρκικές ηδονές ως έργο της φύσεως. Υπήκοοι της οργής και ξιπασμένοι για δόξα, εφορμούσαν στα λαμπρά συμπόσια με λαιμαργία σαν σκυλάκια, χωρίς να γνωρίζουν ότι προπάντων ο φιλόσοφος πρέπει να συμπεριφέρεται σαν άνθρωπος ελεύθερος και περισσότερο να αποφεύγει να είναι δούλος των παθών, παρά δούλος αγορασμένος με χρήματα ή δούλος οικογενειακός. Γιατί το να είναι κανείς δούλος ανθρώπου ίσως δεν βλάπτει εκείνον που ζει ορθά, ενώ το να κυριεύεται κανείς από τα πάθη και να υπηρετεί τις ηδονές, προξενεί ντροπή και μεγάλη γελοιοποίηση.

Υπάρχουν και μερικοί οι οποίοι ενώ αμελούν την πρακτική αρετή εντελώς, νομίζουν ότι έχουν διαλέξει τη λογική φιλοσοφία, φλυαρούν για αφηρημένα πράγματα και προσπαθούν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα· δηλώνουν ότι γνωρίζουν το μέγεθος του ουρανού και τις διαστάσεις του ηλίου και τις ενέργειες των αστέρων· ενίοτε επιχειρούν και να θεολογήσουν, όπου και η αλήθεια είναι ακατόρθωτη και ο στοχασμός με εικασίες είναι επικίνδυνος. Και αυτά ενώ ζουν ατιμότερα και από τους χοίρους που κυλιούνται στο βόρβορο.

Είναι και μερικοί που έγιναν πρακτικοί· αυτοί έγιναν χειρότεροι από τους προηγούμενους με το να πουλήσουν τους κόπους για τις δόξες και τους επαίνους. Επειδή για τίποτε άλλο, παρά για επίδειξη και φιλοδοξία έκαναν τα περισσότερα οι ταλαίπωροι και αντάλλαζαν την τόση ταλαιπωρία με τον τιποτένιο και φτηνό έπαινο. Γιατί το να κρατούν παντοτινή σιωπή και να τρέφονται με χόρτα και φορούν τρίχινα ράκη και να ζουν μέσα στο πιθάρι, χωρίς να περιμένουν καμιά αμοιβή μετά το θάνατο, είναι πέρα από κάθε ανοησία, αφού με το τέλος της ζωής συγκαταργούνται τα βραβεία της αρετής· έθεσαν στον εαυτό τους αγώνα χωρίς στεφάνι και παντοτινή πάλη χωρίς βραβείο και παλαίστρα που μόνο ιδρώτες έχει και τίποτε περισσότερο. Από τους Ιουδαίους πάλι όσοι τίμησαν αυτό το είδος του βίου, κι αυτοί είναι οι απόγονοι του Ιωναδάβ, όλους εκείνους που επιθυμούν να ζουν παρόμοια, τους καθοδηγούν σ’ αυτό τον τρόπο ζωής. Κατοικούν πάντοτε σε σκηνές, απέχουν από κρασί και από κάθε τι που συντελεί σε μαλθακότερη ζωή· ζουν με ευτελή δίαιτα και έχουν μετρημένα τα αναγκαία του σώματος. Φροντίζουν πολύ για την ηθική κατάσταση της ψυχής και ασχολούνται με τη μελέτη και τη θεωρία. Από αυτό και ονομάζονται Εσσαίοι, όνομα που σημαίνει θεωρία. Και γενικά κατορθώνουν τον σκοπό της φιλοσοφίας, και δεν αντιβαίνει πουθενά ο τρόπος της ζωής τους στη φιλοσοφία. Αλλά τι ωφέλεια έχουν από τους αγώνες και την κοπιαστική άσκηση, αφού θανάτωσαν τον αγωνοθέτη Χριστό; Και σ’ αυτούς λοιπόν χάνεται ο μισθός των κόπων, γιατί αρνήθηκαν αυτόν που απονέμει τα βραβεία και την αληθινή ζωή και γι’ αυτό απέτυχαν στην φιλοσοφία.

Γιατί, φιλοσοφία είναι ορθή τοποθέτηση του χαρακτήρα, ενωμένη με αληθινή γνώση περί του Όντος, δηλαδή Θεού. Απ’ αυτή πλανήθηκαν και οι δύο, Ιουδαίοι και Έλληνες, γιατί αποποιήθηκαν την Σοφία που ήρθε από τον ουρανό και προσπάθησαν να φιλοσοφήσουν χωρίς Χριστό, που είναι ο μόνος που μας έδειξε με έργο και με λόγο την αληθινή φιλοσοφία. Πρώτος Αυτός χάραξε το δρόμο της με την καθαρή και αναμάρτητη ζωή Του και κράτησε την ψυχή Του πάντοτε ανώτερη από τα πάθη του σώματος. Τέλος την καταφρόνησε κι αυτή όταν η σωτηρία των ανθρώπων, που ο Ίδιος οικονομούσε, απαιτούσε τον θάνατό Του. Και με αυτά δίδαξε ότι εκείνος που θέλει να εξασκεί την αληθινή φιλοσοφία πρέπει να απαρνηθεί τις απολαύσεις του βίου και να νικά τους πόνους και τα πάθη, καταφρονώντας το σώμα· και ούτε τη ζωή να τη θεωρεί σαν κάτι που έχει αξία, αλλά και αυτή να τη παραδίνει με προθυμία, όταν είναι ανάγκη να την αποβάλει για χάρη της αρετής.

Αυτή την φιλοσοφία την πήραν και την εφάρμοσαν οι άγιοι Απόστολοι. Μόλις τους κάλεσε ο Χριστός απαρνήθηκαν το βίο και αφού περιφρόνησαν πατρίδα, συγγένεια και όλα τους τα υπάρχοντα, μπήκαν στον σκληρό και κοπιαστικό βίο και πέρασαν από όλες τις δυσκολίες· στενοχωρούμενοι, κακοπαθούντες, διωγμένοι, στερούμενοι από όλα, ακόμα και από ενδύματα και από αυτά τα πιο αναγκαία της ζωής· τέλος θανατώθηκαν. Μιμήθηκαν τέλεια σε όλα το Διδάσκαλο και άφησαν πρότυπο άριστης ζωής και πολιτείας

Σχόλιο δικό μου στα παραπάνω:  Μάταιος δηλαδή ο αγώνας, η άσκηση, οι στερήσεις όταν δεν γίνονται για τον Χριστό και την Βασιλεία Του σύμφωνα με τον Άγιο. Πολλοί επιστήμονες, αθλητές, ηθοποιοί, καλλιτέχνες που αποκλειστικά ζουν για το αντικείμενο τους ζουν μια ζωή γεμάτη από στερήσεις, αγώνα αλλά όλα αυτά που δεν εμπεριέχουν Χριστό. Με άλλα λόγια έχουν γίνει «νέοι» ασκητές της επιστήμης, της τέχνης, του αθλήματος τους. Η Εκκλησία ποτέ ρητά δεν αρνήθηκε την επιστήμη, την τέχνη αυτό που αρνήθηκε είναι την συστράτευση όλων των δυνάμεων του άνθρωπου στην εξυπηρέτηση αυτών και μόνο αυτών.

Advertisements

Πατέρες της Φιλοκαλίας και Lawrence Kohlberg

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε

Σύμφωνα με τον Όσιο Πέτρο τον Δαμασκηνό:  Οι άνθρωποι διακρίνονται σε τρεις πνευματικές καταστάσεις: σε δούλους, σε μισθωτούς και σε υιούς. Οι δούλοι δεν αγαπούν το αγαθό, αλλά για το φόβο των κολάσεων απέχουν από το κακό. Και αυτό, λέει ο άγιος Δωρόθεος, είναι βέβαια καλό, όχι όμως και ευάρεστο. Οι μισθωτοί αγαπούν το αγαθό και μισούν το πονηρό, αλλά με την ελπίδα να λάβουν μισθό. Οι υιοί τέλος, καθώς είναι τέλειοι, ούτε από φόβο των κολάσεων απέχουν από το πονηρό, αλλά έχουν έντονο μίσος γι’ αυτό· ούτε το καλό κάνουν με την ελπίδα να ανταμειφθούν, αλλά το λογαριάζουν σαν χρέος τους.

Είπε πάλι ο αββάς Αντώνιος: Εγώ δεν φοβάμαι πλέον το Θεό αλλά τον αγαπώ «Γιατί η αγάπη εκβάλλει το φόβο».

Τα στάδια Ηθικής Ανάπτυξης του Lawrence Kohlberg είναι:

Προσυμβατικό Επίπεδο

Α Στάδιο . Ηθική εστιασμένη στην τιμωρία και την υπακοή.  Σωστό είναι αυτό που αποφεύγει την τιμωρία.

Β Στάδιο.  Ατομικιστική & Ανταλλακτική.  Μου δίνεις, σου δίνω. Μου προσφέρεις, σου ανταποδίδω.

Συμβατικό Επίπεδο

Γ  Στάδιο. Ηθική του «καλού παιδιού» Το σωστό είναι αυτό που σε καθιστά στους άλλους αποδεκτό.

Δ  Στάδιο.  Ηθική της  «έννομης τάξης»  (νόμος και τάξη.) Το σωστό συμπίπτει με τους γραπτούς νόμους, κανόνες

ΜεταΣυμβατικό Επίπεδο

Ε Στάδιο. Ηθική του κοινωνικού συμβολαίου. Προτεραιότητα στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στ Στάδιο.  Καθολικές προσωπικές ηθικές αρχές. Ηθική στην προσωπική συνείδηση του καθενός που έχει ενστερνιστεί ηθικές αρχές.

Ο Lawrence Kohlberg υποστηρίζει και έχει αποδεχτεί και με εμπειρικές έρευνες ότι αυτά τα στάδια εμφανίζονται με την ίδια σειρά σε διάφορες χώρες και πολιτισμούς.

Παρατηρούμε την ομοιότητα μεταξύ των επιπέδων του  Lawrence Kohlberg  και τις τρεις κατηγορίες των ανθρώπων σύμφωνα με την Φιλοκαλική Παράδοση.

Υποστηρίζουμε ότι και η χριστιανική ζωή περνά από τα τρία στάδια που ορίζει η Φιλοκαλική Παράδοση. Και θεωρούμε αδύνατο την μετάβαση σε κάποιο στάδιο χωρίς την έλευση από το αμέσως προηγούμενο του. Κατά συνέπειαν είναι αδύνατη η μετάβαση στο στάδιο της υιότητας χωρίς πέρασμα από το στάδιο του δούλου και ύστερα του μισθωτού.

Κατάθλιψη και Ακηδία

Νοέμβριος 29, 2011 Σχολιάστε

Φαίνεται να θεωρείται από πολλούς σύγχρονους θεολόγους (Τιμιάδης, 2003;  Παπαδημητρακόπουλος, 2007) ότι η κατάθλιψη αναφέρεται στο πάθος της ακηδίας. Η ταύτιση αυτή φαίνεται να υφίσταται λόγω της ομοιότητας των συμπτωμάτων. Τα πιο συνήθη συμπτώματα της κατάθλιψης ενδεικτικά είναι: η συνεχόμενη θλίψη, η άσχημη διάθεση, η απώλεια ενέργειας, η  εξάντληση, η απογοήτευση, η αδιαφορία, αισθήματα ενοχής, η ανησυχία, η απαισιοδοξία για το μέλλον, τάσεις απομόνωσης. Ενώ σύμφωνα με τον  Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος: «Ακηδία σημαίνει παράλυσις τῆς ψυχῆς καὶ ἔκλυσις τοῦ νοῦ, ὀκνηρία καὶ ἀδιαφορία πρὸς τὴν ἄσκησι, μίσος πρὸς τὶς μοναστικὲς ὑποσχέσεις».

Ο αββάς Κασσιανός αναφέρει σχετικά: «Το φοβερό πνεύμα της λύπης, όταν κυριεύσει την ψυχή του ανθρώπου και τη σκοτίσει ολοκληρωτικά, την εμποδίζει από κάθε αγαθή εργασία και τη γεμίζει με κάθε κακία. Γιατί δεν της επιτρέπει να προσεύχεται με προθυμία, δεν την αφήνει να εγκαρτερεί στην ωφέλεια των ιερών αναγνωσμάτων, κάνει τον άνθρωπο οργίλο και επιθετικό προς τούς αδελφούς, γεννάει το μίσος και εναντίον ακόμα του μοναχικού σχήματος. και γενικά ή λύπη, αφού δημιουργήσει σύγχυση σ’ όλες τις σωτήριες σκέψεις της ψυχής και παραλύσει τη δραστηριότητα και την καρτερία της, τη φέρνει σε σημείο να είναι σαν ανόητη και μανιακή, δένοντάς την με το λογισμό της απελπισίας. Όπως ο σκόρος τρώει το ρούχο και το σκουλήκι το ξύλο, έτσι και ή λύπη κατατρώει την ψυχή του ανθρώπου. Πείθει τον άνθρωπο ν’ αποφεύγει κάθε καλή πνευματική συναναστροφή, και δεν του επιτρέπει ούτε από γνήσιους φίλους να δέχεται συμβουλή ούτε καλή και ειρηνική απάντηση να τούς δίνει, αλλά αφού κυριαρχήσει σ’ όλη την ψυχή, τη γεμίζει με δυσαρέσκεια και ακηδία. και τότε τη βάζει ν’ αποφεύγει τούς ανθρώπους, γιατί γίνονται σ’ αυτήν αίτιοι ταραχής. και δεν την αφήνει να καταλάβει, πώς ή αρρώστια δεν οφείλεται σε εξωτερικά αίτια, αλλά την έχει από μέσα της και φανερώνεται τότε, πού θα έρθουν οι πειρασμοί και με τη δοκιμασία θα τη φέρουν στην επιφάνεια. Γιατί ποτέ δεν μπορεί να υποστεί βλάβη ο άνθρωπος από άλλον, αν δεν έχει μέσα του αποθηκευμένες τις αφορμές των παθών».

Από τις παραπάνω ρήσεις των Πατέρων φαίνεται η ομοιότητα κατάθλιψης και ακηδίας τουλάχιστον όσον αφορά τα συμπτώματα. Εντούτοις όμως ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος φαίνεται να μην συμφωνεί ολότελα με αυτή την ταύτιση. Γράφει: «τὸ κοινόβιο εἶναι ἐχθρός της ἀκηδίας, ἐνῷ σ᾿ ἕναν ἡσυχαστὴ ἡ ἀκηδία γίνεται σύζυγος αἰώνιος· δὲν θὰ τὸν ἀποχωρισθῆ πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό του, καὶ πρὶν ἔλθη τὸ τέλος του θὰ τὸν πολεμᾶ καθημερινά». Με άλλα λόγια θεωρεί ο Άγιος την ακηδία ως πάθος που κατ’ εξοχήν πολεμά τον ησυχαστή (ερημίτη) και όχι αυτόν που ζει σε κοινόβιο πόσο μάλλον τον χριστιανό εν τω κόσμω.

Φαίνεται να είναι ριψοκίνδυνη αυτή η ταύτιση για το λόγο ότι πολλοί χριστιανοί εν τω κόσμω που βίωσαν ή θα βιώσουν ένα ή περισσότερα καταθλιπτικά επεισόδια να μην αναζητήσουν ψυχολογική ή και ιατρική συνδρομή στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων θεωρώντας ότι πληγώθηκαν από το πάθος της ακηδίας.

Πιθανότατα η έννοια της κατάθλιψης να ομοιάζει περισσότερο με την έννοια της αθυμίας[1] στην οποία αναφέρεται ο ιερός Χρυσόστομος στις επιστολές του προς Ολυμπιάδα (η οποία αν και οσία φαίνεται να έπασχε από κατάθλιψη) και προς Σταγείριον τόσο στα συμπτώματα όσο και στην γενεσιουργό αιτία.  Όπως υποστηρίζει ο Χρυσόστομος στην 10η επιστολή του προς την Ολυμπιάδα η ευθυμία (αρά και το αντίθετό της η αθυμία) εξαρτώνται όχι από φυσικούς νόμους αλλά από την γνώμη (το αυτεξούσιο, την ελεύθερη βούληση) του ανθρώπου. Και ο Burns (1994) συμφωνώντας με τον Άγιο υπογραμμίζει  ότι το κάθε άσχημο συναίσθημα είναι αποτέλεσμα του διαστρεβλωμένου αρνητικού τρόπου σκέψης .

Βιβλιογραφία

Τιμιάδου, Αιμιλιανού Μητροπολίτου Σηλυβρίας. (2003). Η ακηδία και η θεραπεία της. Εκδόσεις Ι.Μ. Προφήτου Ηλίου.

Παπαδημητρακόπουλος, Γ. Κ. (2007). Η Κατάθλιψη Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας. Εκδόσεις Φωτοδότες.

Burns, David D. (1994). Αισθανθείτε καλά! Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της κατάθλιψης χωρίς φάρμακα. Εκδόσεις Πατάκη. Αθήνα.


[1]    Μπορεί ενδεχομένως να υποστηριχθεί ότι η ακηδία ταυτίζεται με την αθυμία στο έργο του Χρυσοστόμου όμως αμφιβάλλουμε αν αυτό όντως συμβαίνει. Θεωρούμε ότι ο Άγιος γνώριζε την λέξη ακηδία και την σημασία της.

Η πρακτική των Μικροδιδασκαλίων στην προετοιμασία Iεροκηρύκων

Νοέμβριος 24, 2011 Σχολιάστε

Οι περισσότεροι πιστοί μόλις αντιλαμβάνονται την ύπαρξη του κηρύγματος δυσανασχετούν, κάποιοι απομακρύνονται από την εκκλησία, κάνοντας το σταυρό τους, κάποιοι άλλοι προσέχουν το λόγο του ιεροκήρυκα στην αρχή και μετά η προσοχή τους στρέφεται σε αλλότρια ζητήματα. Εμπειρικά μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι η πλειοψηφία των πιστών μάλλον αισθάνεται αρκετά άβολα την ώρα του κηρύγματος.

Ένας λόγος είναι ότι το κήρυγμα διαρκεί αρκετό χρόνο, παραβιάζοντας έτσι την πατερική προτροπή για διάρκεια δώδεκα λεπτών. Ο John Medina (2009) (διευθυντής του Ερευνητικού Εγκεφαλικού Κέντρου για την Εφαρμοσμένη Έρευνα Μάθησης στο Πανεπιστήμιο Ειρηνικού στο Seattle), συμφωνώντας πιθανόν εν αγνοία του με τους Πατέρες, προτείνει την δόμηση της διάλεξης σε 10 λεπτά τμήματα όπου σε κάθε τμήμα θα παρουσιάζεται μια έννοια βασιζόμενος σε ερευνητικά αποτελέσματα. Παρατηρεί ότι μετά από 9 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα η προσοχή του ακροατή βυθίζεται στο μηδέν όποτε χρειάζεται ένα ερέθισμα κατάλληλο για να διατηρηθεί η προσοχή του.

Η ανομοιογένεια του ακροατηρίου στο οποίο απευθύνεται το κήρυγμα συχνά αγνοείται, γεγονός το οποίο λάμβανε υπ’ όψιν του ο Ιησούς Χριστός στην διδασκαλία του (Γιοκαρίνης, 1998). Άλλα στοιχεία που συντελούν στην άνοια των πιστών είναι η ύπαρξη βερμπαλισμού, η χρήση δυσνόητων εννοιών, η έλλειψη απλότητας, η μη χρήση μεταφορικών σχημάτων και αναλογίων στοιχεία δηλαδή που βρίσκονται στον αντίποδα εκείνων που χρησιμοποιούσε ο Ιησούς Χριστός όταν δίδασκε τα πλήθη (Γιοκαρίνης, 1998). Για παράδειγμα μόνο τρεις μαθητές από τον κύκλο των δώδεκα είχαν την εμπειρία του ακτίστου φωτός στο όρος Θαβώρ όταν τα πλήθη διδάσκονταν με κατά κύριο λόγο με την χρήση των παραβολών.

Σε κάθε μικρό-διδασκαλία ο κάθε μελλοντικός εκπαιδευτικός αναμένεται να ετοιμάσει ένα σχέδιο μαθήματος για μια διδακτική ενότητα της επιλογής του που να περιλαμβάνει τα χαρακτηριστικά της ενότητας, τους σκοπούς, τους διδακτικούς στόχους, τις διδακτικές τεχνικές και στρατηγικές που θα χρησιμοποιήσουν και να την διδάξουν σε συμφοιτητές τους και στον υπεύθυνο σύμβουλο που συνήθως είναι έμπειρος εκπαιδευτικός με αυξημένα προσόντα (μεταπτυχιακούς τίτλους, ερευνητικό έργο κ.α.). Η όλη διαδικασία λαμβάνει χώρα ώστε να προσομοιάζει όσο το δυνατόν πιστότερα τις πραγματικές συνθήκες τάξης. Μετά την διδασκαλία ακολουθεί εποικοδομητική συζήτηση και κριτική στα πλαίσια της ομάδας και αξιολογείται η μικρο-διδασκαλία όχι ως προς την επιστημονική της αρτιότητα -αυτή άλλωστε εξυπακούεται όταν μιλάμε για απόφοιτους πανεπιστημίων- αλλά για την χρήση διδακτικών στρατηγικών και μεθόδων (Ματσαγγούρας, 1998) και για το εάν επιτεύχθηκαν οι διδακτικοί στόχοι που είχαν τεθεί. Η μικρο-διδασκαλία μπορεί και να βιντεοσκοπηθεί ώστε να έχει ο μελλοντικός εκπαιδευτικός την δυνατότητα να παρακολουθήσει ως ακροατής τον εαυτό του που πριν λίγα λεπτά ήταν ο δάσκαλος. Η τεχνική της μικρο-διδασκαλίας χρησιμοποιείται με επιτυχία στην Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΑΣΠΑΙΤΕ) στα πλαίσια του ετήσιου προγράμματος παιδαγωγικής κατάρτισης για την προετοιμασία των μελλοντικών εκπαιδευτικών και είναι μια διεθνώς καταξιώμενη πρακτική (Cornford,1991)

Η τεχνική της μικρο-διδασκαλίας όπως περιγράφηκε παραπάνω προτείνεται για την προετοιμασία των μελλοντικών ιεροκηρύκων ή και ιερέων είτε στα πλαίσια της επισκοπής που θα αναλάβουν τα καθήκοντα τους, είτε στα πλαίσια των ιερατικών σχολών. Προτείνεται δηλαδή η προετοιμασία κηρύγματος από τον μελλοντικό ιεροκήρυκα και η παρουσίαση και αξιολόγηση του στα πλαίσια ομάδας μελλοντικών ιεροκηρύκων που την ευθύνη για την καθοδήγηση τους θα την έχει ένας πεπειραμένος ιεροκήρυκας ή και αρμόδιος επίσκοπος. Το ερώτημα που τίθεται ποιες “διδακτικές” τεχνικές θα χρησιμοποιηθούν. Θεωρούμαι ότι αυτές πρέπει να αναζητηθούν σε εκείνες που χρησιμοποίησε και ο Ιησούς Χριστός κατά την διάρκεια της επίγειας ζωή Του και μπορούν να αναζητηθούν στο βιβλίο (Γιοκαρίνης, 1998).

 Βιβλιογραφία

Γιοκαρίνης, Κων. (1998). Η Διδακτική και Παιδαγωγική του Ιησού υπό το φως της σύγχρονης ψυχοπαιδαγωγικής. Εκδόσεις Άρτος Ζωής.

Ματσαγγούρας, Ηλ. (1998). Στρατηγικές Διδασκαλίας Η Κριτική Σκέψη στη Διδακτική Πράξη. Αθήνα: Gutenberg

Medina, John. (2009). Brain Rules. Εκδόσεις Ψυχογιός.

Cornford, I. R. (1991) Microteaching skill generalization and transfer: Training preservice teachers in introductory lesson skills. Teaching and Teacher Education, 7, 25-56

 

 

NetPublish or NetPerish

Νοέμβριος 22, 2011 Σχολιάστε

Θέτω ένα ερώτημα στην σημερινή ανάρτηση μου!

Παρατηρώ και σκέφτομαι όλοι αυτοί που κάνουν αναρτήσεις, tweets κ.α. (μεταξύ άλλων και εγώ) έχουν πράγματι κάτι καινούργιο ή απλώς αναμεταδίδουν αυτά που ενδεχομένως βρίσκουμε «άλλου» απλώς και μόνο για να «Υπάρχουμε» Δικτυακά.

Netpublish or NetPerish δηλαδή.

Μήπως εκδηλώνουμε με αυτόν τον τρόπο Ψυχαναγκαστική Συμπεριφορά;

Κατηγορίες:Internet Ετικέτες: , , ,

Η αγάπη μου για την Βυζαντινή Μουσική

Νοέμβριος 20, 2011 Σχολιάστε

Μ’ αρέσει η Βυζαντινή Μουσική. Ιδίως ο Πρώτος ήχος και ο Πλάγιος του Πρώτου είναι οι αγαπημένοι μου. Μετά ακολουθεί ο Τρίτος ήχος. Στην συνέχεια ο Τέταρτος ήχος εκ του Γα.

Την θεωρώ κορυφαία. Αν υπήρχε ενορχήστρωση των αργών κομματιών (π.χ. χερουβικά, κοινωνικά) πιστεύω ότι θα ήταν συγκρίσιμα με τις σπουδαιότερες συμφωνίες του Μοτζαρτ και του Μπετόβεν. Αλλά αυτό είναι μια σκέψη, μια εικασία η οποία ίσως να ισχύει αλλά δεν έχω τις γνώσεις να το αποδείξω. Δεν έχω καν επαρκείς γνώσεις στην Βυζαντινή.

Με στεναχωρούν οι ψάλτες. Ίσως και εγώ να στεναχωρώ τους άλλους όποτε και όταν ψέλνω.

Για πολλούς λόγους. Δεν ψέλνουν με μεράκι, με χαρά.  Μερικές φορές τραγουδούν αντί να ψέλνουν. Είναι επαγγελματίες. Μερικοί οι ελάχιστοι από όσους γνωρίζω ψέλνουν και για τα χρήματα. Δεν μ αρέσει ο επαγγελματισμός. Ενδιαφέρον έχει και η χιουμουριστική (για κλάματα είναι) ανάρτηση «Το εγχειρίδιο του κακού ψάλτη».

.

Γεια Χαρά σε Όλους

Νοέμβριος 19, 2011 Σχολιάστε

Δημιούργησα αυτό το Ιστολόγιο για να μοιράζομαι σκέψεις, λογισμούς και προβληματισμούς. Ελπίζω να είμαι συνεπής στην ανανέωση του

Κατηγορίες:Αταξινόμητα
Αρέσει σε %d bloggers: