Αρχική > Εκκλησία > Η πρακτική των Μικροδιδασκαλίων στην προετοιμασία Iεροκηρύκων

Η πρακτική των Μικροδιδασκαλίων στην προετοιμασία Iεροκηρύκων

Νοεμβρίου 24, 2011 Σχολιάστε Go to comments

Οι περισσότεροι πιστοί μόλις αντιλαμβάνονται την ύπαρξη του κηρύγματος δυσανασχετούν, κάποιοι απομακρύνονται από την εκκλησία, κάνοντας το σταυρό τους, κάποιοι άλλοι προσέχουν το λόγο του ιεροκήρυκα στην αρχή και μετά η προσοχή τους στρέφεται σε αλλότρια ζητήματα. Εμπειρικά μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι η πλειοψηφία των πιστών μάλλον αισθάνεται αρκετά άβολα την ώρα του κηρύγματος.

Ένας λόγος είναι ότι το κήρυγμα διαρκεί αρκετό χρόνο, παραβιάζοντας έτσι την πατερική προτροπή για διάρκεια δώδεκα λεπτών. Ο John Medina (2009) (διευθυντής του Ερευνητικού Εγκεφαλικού Κέντρου για την Εφαρμοσμένη Έρευνα Μάθησης στο Πανεπιστήμιο Ειρηνικού στο Seattle), συμφωνώντας πιθανόν εν αγνοία του με τους Πατέρες, προτείνει την δόμηση της διάλεξης σε 10 λεπτά τμήματα όπου σε κάθε τμήμα θα παρουσιάζεται μια έννοια βασιζόμενος σε ερευνητικά αποτελέσματα. Παρατηρεί ότι μετά από 9 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα η προσοχή του ακροατή βυθίζεται στο μηδέν όποτε χρειάζεται ένα ερέθισμα κατάλληλο για να διατηρηθεί η προσοχή του.

Η ανομοιογένεια του ακροατηρίου στο οποίο απευθύνεται το κήρυγμα συχνά αγνοείται, γεγονός το οποίο λάμβανε υπ’ όψιν του ο Ιησούς Χριστός στην διδασκαλία του (Γιοκαρίνης, 1998). Άλλα στοιχεία που συντελούν στην άνοια των πιστών είναι η ύπαρξη βερμπαλισμού, η χρήση δυσνόητων εννοιών, η έλλειψη απλότητας, η μη χρήση μεταφορικών σχημάτων και αναλογίων στοιχεία δηλαδή που βρίσκονται στον αντίποδα εκείνων που χρησιμοποιούσε ο Ιησούς Χριστός όταν δίδασκε τα πλήθη (Γιοκαρίνης, 1998). Για παράδειγμα μόνο τρεις μαθητές από τον κύκλο των δώδεκα είχαν την εμπειρία του ακτίστου φωτός στο όρος Θαβώρ όταν τα πλήθη διδάσκονταν με κατά κύριο λόγο με την χρήση των παραβολών.

Σε κάθε μικρό-διδασκαλία ο κάθε μελλοντικός εκπαιδευτικός αναμένεται να ετοιμάσει ένα σχέδιο μαθήματος για μια διδακτική ενότητα της επιλογής του που να περιλαμβάνει τα χαρακτηριστικά της ενότητας, τους σκοπούς, τους διδακτικούς στόχους, τις διδακτικές τεχνικές και στρατηγικές που θα χρησιμοποιήσουν και να την διδάξουν σε συμφοιτητές τους και στον υπεύθυνο σύμβουλο που συνήθως είναι έμπειρος εκπαιδευτικός με αυξημένα προσόντα (μεταπτυχιακούς τίτλους, ερευνητικό έργο κ.α.). Η όλη διαδικασία λαμβάνει χώρα ώστε να προσομοιάζει όσο το δυνατόν πιστότερα τις πραγματικές συνθήκες τάξης. Μετά την διδασκαλία ακολουθεί εποικοδομητική συζήτηση και κριτική στα πλαίσια της ομάδας και αξιολογείται η μικρο-διδασκαλία όχι ως προς την επιστημονική της αρτιότητα -αυτή άλλωστε εξυπακούεται όταν μιλάμε για απόφοιτους πανεπιστημίων- αλλά για την χρήση διδακτικών στρατηγικών και μεθόδων (Ματσαγγούρας, 1998) και για το εάν επιτεύχθηκαν οι διδακτικοί στόχοι που είχαν τεθεί. Η μικρο-διδασκαλία μπορεί και να βιντεοσκοπηθεί ώστε να έχει ο μελλοντικός εκπαιδευτικός την δυνατότητα να παρακολουθήσει ως ακροατής τον εαυτό του που πριν λίγα λεπτά ήταν ο δάσκαλος. Η τεχνική της μικρο-διδασκαλίας χρησιμοποιείται με επιτυχία στην Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΑΣΠΑΙΤΕ) στα πλαίσια του ετήσιου προγράμματος παιδαγωγικής κατάρτισης για την προετοιμασία των μελλοντικών εκπαιδευτικών και είναι μια διεθνώς καταξιώμενη πρακτική (Cornford,1991)

Η τεχνική της μικρο-διδασκαλίας όπως περιγράφηκε παραπάνω προτείνεται για την προετοιμασία των μελλοντικών ιεροκηρύκων ή και ιερέων είτε στα πλαίσια της επισκοπής που θα αναλάβουν τα καθήκοντα τους, είτε στα πλαίσια των ιερατικών σχολών. Προτείνεται δηλαδή η προετοιμασία κηρύγματος από τον μελλοντικό ιεροκήρυκα και η παρουσίαση και αξιολόγηση του στα πλαίσια ομάδας μελλοντικών ιεροκηρύκων που την ευθύνη για την καθοδήγηση τους θα την έχει ένας πεπειραμένος ιεροκήρυκας ή και αρμόδιος επίσκοπος. Το ερώτημα που τίθεται ποιες “διδακτικές” τεχνικές θα χρησιμοποιηθούν. Θεωρούμαι ότι αυτές πρέπει να αναζητηθούν σε εκείνες που χρησιμοποίησε και ο Ιησούς Χριστός κατά την διάρκεια της επίγειας ζωή Του και μπορούν να αναζητηθούν στο βιβλίο (Γιοκαρίνης, 1998).

 Βιβλιογραφία

Γιοκαρίνης, Κων. (1998). Η Διδακτική και Παιδαγωγική του Ιησού υπό το φως της σύγχρονης ψυχοπαιδαγωγικής. Εκδόσεις Άρτος Ζωής.

Ματσαγγούρας, Ηλ. (1998). Στρατηγικές Διδασκαλίας Η Κριτική Σκέψη στη Διδακτική Πράξη. Αθήνα: Gutenberg

Medina, John. (2009). Brain Rules. Εκδόσεις Ψυχογιός.

Cornford, I. R. (1991) Microteaching skill generalization and transfer: Training preservice teachers in introductory lesson skills. Teaching and Teacher Education, 7, 25-56

 

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: