Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 2012

Το Φάρμακο της Εξομολόγησης

Σεπτεμβρίου 25, 2012 Σχολιάστε

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε δυο άρθρα που μιλάνε για την Εξομολόγηση και τις Επιδράσεις της στο Σώμα και στο Πνεύμα.

Σαν εξομολόγηση ορίζουν από ότι κατάλαβα την αποκάλυψη ιδιαίτερα δυσάρεστων γεγονότων και τραυματικών εμπειριών που έχουν ζήσει καθώς και των συναισθημάτων για αυτά.

Από τις έρευνες που έχουν κάνει έχουν διαπιστώσει ότι η εξομολόγηση πάρα την προσωρινή αναστάτωση που προκαλεί έχει θετικές επιδράσεις

α) στην μακροχρόνια υγεία και στο ανοσοποιητικό σύστημα

β) στην λειτουργία του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος και του Εγκεφάλου

Τα οφέλη που προκύπτουν σύμφωνα με τους ερευνητές είναι περισσότερα όσο πιο βαθιά και πιο προσωπική είναι η εξομολόγηση.

Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στις  αρχικές δημοσιεύσεις για περισσότερες λεπτομέρειες

Pennebaker, J.W.  (1989).  Confession, inhibition, and disease.  In L. Berkowitz (Ed.), Advances in experimental social psychology, vol 22 (pp 211-244).  New York: Academic Press.

 

Κριτική στην Ταινία Fetih 1453

Σεπτεμβρίου 14, 2012 Σχολιάστε

Είδα την Ταινία Fetih 1453. Όντως είναι Υπερπαραγωγή, Πολύ Καλή Ταινία και αξίζει κάποιος να την δει.

Θα σταθώ όμως σε δυο πράγματα που δεν μου άρεσαν.

α) Αδικεί πολύ τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Τον παρουσιάζει σαν αλαζόνα Αυτοκράτορα που μεταξύ άλλων τρώει, πίνει και παρακολουθεί χορεύτριες να χορεύουν αισθησιακούς χορούς. Νοιάζεται βέβαια για την Πόλη αλλά όχι σαν ήρωα που πολέμησε μέχρι θανάτου.

β)   Επίσης δείχνει το καλόκαρδο πρόσωπο του Μωαμεθ του Β όπου και καλά μπαίνει στην Αγία Σοφία και διακηρύττει τον σεβασμό στην ζωή των αμάχων και τις περιουσίες τους. Μεγάλη Ιστορική Ανακρίβεια. Όλοι ξέρουν τι σφαγές, ατιμώσεις γίνανε μετά την Άλωση της Πόλης.

Βλέποντας την ταινία και τον υπεράνθρωπο αγώνα των αμυνομένων όντως κατάλαβα ότι ήταν θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.

Κατηγορίες:Ιστορία Ετικέτες: , , ,

Η Ανατομία του Καλού Εκπαιδευτικού

Σεπτεμβρίου 10, 2012 Σχολιάστε

Θα συμπεριλάβω στην ανάρτηση δυο αναρτήσεις που συνάντησα που μια πρώτη ανάγνωση δείχνουν διαφορετικές αλλά κατά την γνώμη μου δεν είναι.

Η πρώτη ανάρτηση είναι από το Ιστολόγιο του Λάμπρου Μπουκουβάλα με τίτλο «Ο καλός Δάσκαλος κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο». 

Ο Χρυσόστομος (ένας από τους τρεις Ιεράρχες) μας διδάσκει:

  • Ο καλός δάσκαλος εμπνέει, προσελκύει και πείθει, (MG. 57327).
  • Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί.
  • Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του.
  • Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία» (MG. 57,61 ).
  • Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του (MG. 60,35-36).
  • Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος.
  • Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία (MG. 61,404-406 ).
  • Οι δάσκαλοι δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι (MG. 62,402-403 ). Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες. «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)» (MG. 61 593-594).

Τα βασικά στοιχεία της αληθινής παιδείας για τους Τρεις Ιεράρχες είναι: η αγάπη, η ελευθερία και ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου. Και οι τρεις τονίζουν πως η σχέση παιδαγωγού μαθητή είναι μια σχέση ελευθερίας και δημιουργίας. Ο διάλογος είναι το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί ο σκοπός της αγωγής. Η εξουσιαστικότητα και ο δογματισμός όχι μόνο δείχνουν έλλειψη αγάπης (M.G. 62,404), αλλά και δε φέρνουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο εκπαιδευτικός οφείλει πρώτιστα να σέβεται το δώρο της ελευθερίας που χάρισε ο δημιουργός στα παιδιά και να μη φυλακίζει τις ανησυχίες τους, αλλά να ανοίγει δρόμους.

Η δεύτερη ανάρτηση την βρήκα στο Twitter από την SmaragdaPapadopoulou

Νομίζω ότι  Τρεις Ιεράρχες ήταν και είναι Μεγάλοι Δάσκαλοι επειδή α

11 Στοιχεία για Σύγχρονο Θεωρητικό Παιδαγωγικό Background

Σεπτεμβρίου 2, 2012 Σχολιάστε

Ο φίλος μου ο Θόδωρος είναι ασφαλιστής. Ασχολείται όμως και με την εκπαίδευση κάνοντας Κατηχητικά. Και πραγματικά έχει το χάρισμα της διδασκαλίας . Μου ζήτησε να του δώσω ένα βιβλίο να διαβάσει ένα βιβλίο για συνεργατική διδασκαλία και του έδωσα  το Ομαδική Διδασκαλία, Θεμελίωση και παραδείγματα.  Εγώ βέβαια δεν το χω διαβάσει.

Ο φίλος μου κατέληξε στα εξής συμπεράσματα διαβάζοντας το:

  1. Η διδασκαλία πρέπει να γίνεται στη βάση του βιωματικού τρόπου μάθησης της καθημερινότητας.
  2. Η μορφή ανώτερου-κατώτερου, καθώς και η φρονηματική διδασκαλία δεν αποτελούν διεισδυτικούς τρόπους μάθησης
  3. Η μεταφύτευση, επίσης δεν αποτελεί διεισδυτικό τρόπο εκπαίδευσης
  4. Η  μονοδρομική διδασκαλία σήμερα θεωρείται άκρως αποτυχημένη μέθοδος εκπαίδευσης. Ο εκπαιδευόμενος πρέπει να έχει χώρο, να αναπτύξει τις απόψεις του, να εκφραστεί, να αναπτύξει την κριτική του ικανότητα, μέσω της επαγωγικής και παραγωγικής σκέψης, ειδάλλως το πραγματευόμενο αντικείμενο δεν γίνεται ουσιαστικά κατανοητό.
  5. Η μηχανοποιημένη διδασκαλία δεν είναι επιδραστική. Το μάθημα πρέπει να έχει διαρκώς την αίσθηση του απρόοπτου και του νέου
  6. Το μάθημα, πρέπει να κεντρίζει τον ενδιαφερόμενο
  7.  Ο αυτοσχεδιασμός είναι απαραίτητο στοιχείο μίας διεισδυτικής διδασκαλίας
  8. Η διδασκαλία πρέπει να ομαδική, καθώς και οι στόχοι. Διδασκαλία δίχως στόχους δε νοείται.
  9. Η διδασκαλία πρέπει να είναι συνεργατική. Η μη συνεργατική διδασκαλία ενισχύει το εγώ. Η αυστηρή πειθαρχεία επίσης, όπως και η φρονηματική ηθικολογία οδηγεί σε εγωκεντρική διδασκαλία και αποτρέπει την κοινωνική συμμετοχή.
  10. Η εμπιστοσύνη μεταξύ εκπαιδευόμενου και εκπαιδευτή προέρχεται μέσα από ένα κλίμα ειλικρίνειας και ισότητας. Ο εκπαιδευτής πρέπει να κερδίσει τη θέση του μέσω των γνώσεων και των μεθόδων του, ενώ πρέπει να αντιλαμβάνεται το ασυνείδητο κομμάτι των επιδιώξεων της ομάδας, πράγμα που επιτυγχάνουν οι κορυφαίοι εκπαιδευτές.
  11. Ομαδική εργασία και ισότιμη συζήτηση οδηγούν σε ωρίμανση της προσωπικότητας και κοινωνικοποίηση. Έτσι μόνο το παιδί μαθαίνει την ύπαρξη του ως εμείς και όχι ως εγώ! μαθαίνει να προσδιορίζεται από την κοινωνική συμμετοχή.

Τέλος η παιδεία πρέπει να έχει πάντοτε θεωρητικό υπόβαθρο, αλλά και πρακτικό-βιωματικό, ειδάλλως είναι ακρωτηριασμένη!

Οι ηθικές διαστάσεις της διατροφής

Σεπτεμβρίου 2, 2012 1 Σχολιο

Προσπαθώ στο ιστολόγιο μου να μην αναπαράγω αυτά που βρίσκω σε άλλες ιστοσελίδες. Μ’ αρεσε πολύ το συγκεκριμένο άρθρο και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό. Η επιλογή φράσεων με έντονη γραφή δικιά μου.

 

Οι ηθικές διαστάσεις της διατροφής
ή, κατά Καισάριο Δαπόντε, βαθύτερη σημασία της κοινής τράπεζας

του Θανάση Δριτσα*

Ξεφυλλίζοντας ένα παλαιό και σπάνιο βιβλίο που έγραψε ο περίφημος λόγιος και ποιητής του 18ου αιώνα Καισάριος Δαπόντες (1714-1784) με τίτλο «Κανών περιεκτικός πολλών εξαιρέτων πραγμάτων των εις πολλάς πόλεις και νήσους και έθνη και ζώα εγνωσμένων» (πρώτη έκδοση 1778 – Σήμερα κυκλοφορεί σε φιλολογική επιμέλεια Γ.Π. Σαββίδη από τις εκδ. Ποικίλη Στοά-Λέσχη, 1991) ανακάλυψα μιαν ενδιαφέρουσα επιστολή του Καισάριου, η οποία απευθύνεται προς κάποιον Πούρβουλο, τότε μεγάλο Λογοθέτη. Ο αποστολέας εκδηλώνει την επιθυμία να δειπνήσει με τον αποδέκτη της επιστολή και διατυπώνει με σπάνιο ύφος τη βαθύτερη σημασία της κοινής τράπεζας.

Τα κυριότερα σημεία της επιστολής του Καισάριου στη ζωντανή γλώσσα της εποχής εκείνης έχουν ως εξής:

«Επιθυμία επεθύμησα τούτην την εβδομάδα φαγείν μετά της ευγενείας σου. Εις το τραπέζι δε δεν θέλω να είναι άρτος αρπαγής, πρόβατον αδικίας, όρνιθα ασελγείας, ούτε δορκάς υπερηφανείας, ούτε ορτύκι μνησικακίας, ούτε λαγός φιλοχρηματίας, αλλά ούτε χοίρος ακαθαρσίας».

«Θέλω δε και παρακαλώ να είναι άρτος ιδρώτος, φακές ταπεινοφροσύνης, φασούλια σωφροσύνης, ρεβίθια ελεημοσύνης, ιχθύες απλότητος, ελιές ιλαρότητος, και λάχανα ευλαβείας. Αντί μεζέδες θέλω τα ηθικά και τα πνευματικά διηγήματα, αντίς αλατιέρας να παραθέσης πίστιν, αντίς άλας και πιπέρι την πράξιν και την θεωρίαν, αντίς δε μάσαν (τραπεζομάντιλο) να απλώσεις την καθαρότητα, αντίς ταλέρια (πιάτα) να βάλεις την εγκράτεια, αντίς μαχαίρια την διάκρισιν, αντίς πηρούνια την υπομονήν. Μη τραπεζώσης δε οίνον αδολεσχίας, ούτε πήλινο αποστασίας, αμή μόνον νερόν δακρυρροίας, έστω και σερμπέτι καλής καρδίας. Κεραστήν δε να διορίσεις τον νουν και ποτήρι την φρόνησιν και αντίς υπηρέτας την ολιγάρκειαν και την μετριότητα».

O Καισάριος προσδίδει ηθικές διαστάσεις στη διατροφή και οι χαρακτηρισμοί του ευνοούν όσπρια και ψάρια, ενώ απορρίπτουν γενικά το κρέας. Στη σημερινή εποχή της ασύστολης κατανάλωσης θερμίδων η πρωτότυπη αυτή επιστολή φωτίζει τις πνευματικές ρίζες της παραδοσιακής διατροφής και τονίζει την αξία της κοινής τράπεζας που αποτελεί περισσότερο μέσον επικοινωνίας και λιγότερο γαστρική απόλαυση. Η σύγκριση με τα σύγχρονα τηλεοπτικά πανηγύρια πρόσληψης «διακοσμημένων» θερμίδων -τύπου Mάστερ Σεφ- είναι προφανέστατη.

Στόχος η εγκράτεια

Πριν εξαπολυθούν στον σύγχρονο κόσμο οι διαιτολόγοι, οι αστρολόγοι, τα πρωινάδικα της τηλεόρασης και τα γυμναστήρια της γειτονιάς, οι κοινοί θνητοί βάσιζαν την εποχική διατροφική τους συμπεριφορά κυρίως στη νηστεία και τις θρησκευτικές νουθεσίες. Ο απώτερος στόχος της νηστείας στην ελληνική παράδοση δεν είναι η μείωση των προσλαμβανόμενων θερμίδων, η απώλεια βάρους και η βελτίωση της εξωτερικής εμφάνισης, όλα όσα δηλαδή αποτελούν στόχο ενός σύγχρονου διαιτολογικού προγράμματος, αλλά το πώς θα γίνει ο άνθρωπος εγκρατής. Με βάση μάλιστα την προσέγγιση των ασκητών της ερήμου των πρώτων χριστιανικών χρόνων που όλοι τους ήσαν αξιοζήλευτα ολιγοδίαιτοι υπάρχουν δύο τύποι «μάργων» ανθρώπων (ετυμολογία από το ρήμα «μαργαίνω» που σημαίνει γίνομαι παθιασμένος με κάτι) που έχουν πάθος με το φαγητό: ο «γαστρίμαργος», δηλαδή αυτός που αγαπάει τη μεγάλη ποσότητα φαγητού και θα τον λέγαμε σήμερα σαβούρα και ο «λαίμαργος», δηλαδή αυτός που παθιάζεται με τις νοστιμιές και τις απολαύσεις του λαιμού και θα τον λέγαμε ίσως μερακλή των μεζέδων.

Γνωρίζουμε επιστημονικά σήμερα ότι ο ψυχολογικά πιεσμένος άνθρωπος προστρέχει σε κατανάλωση μεγάλης ποσότητας ζάχαρης, θερμίδων, αλατιού και έντονων γεύσεων (ότι δηλαδή προσφέρει το σκουπιδοφαγητό των ταχυφαγείων), αναζητώντας λυτρωτική διέξοδο στην απόλαυση προκειμένου να απαλλαγεί από το καθημερινό άγχος και την κατάθλιψη. Ετσι πολλές φορές συμπεριφέρεται και ως γαστρίμαργος και ως λαίμαργος. Οι θρησκευτικές παραδόσεις όλων των λαών της γης είχαν ξεκαθαρίσει απόλυτα ότι η εγκράτεια και η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους απαιτούν κυρίως ψυχική ισορροπία. Επίσης, σύμφωνα με τα τρέχοντα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, το μυστικό που εξασφαλίζει μακροζωία στους μεσογειακούς ανθρώπους ίσως να μην είναι μόνο το ελαιόλαδο, αλλά η αισιόδοξη στάση ζωής και η χαλαρότητα των ρυθμών που σχετίζονται με το εύκρατο κλίμα και το μεσογειακό φως. Στο σημείο αυτό ο Καισάριος Δαπόντες αποδεικνύεται και επιστημονικός προφήτης, αφού στην προαναφερθείσα επιστολή του θεωρεί ικανή και αναγκαία συνθήκη ενός καλού γεύματος το «σερμπέτι της καλής καρδίας».

Δεν είναι μόνο το ευλογημένο λάδι και η μεσογειακή κουζίνα που μπορεί να χαρίσει την υγεία. Είναι πάνω απ’ όλα οι καθαρές σκέψεις και το ελεύθερο πνεύμα που χάρισε η γη που ζούμε στους παππούδες μας και χαρίζει και σήμερα σε όσους διακριτικούς μπορούν ακόμη να το αντιληφθούν. Γιατί το πιο σημαντικό είναι να μη γίνει κανείς πνευματικά βαρύς και να παραμένει διάφανος. Για αυτή την εσωτερική διαφάνεια έχει γράψει ο Ελύτης: «Θα σου δώσω εγώ ένα δέρμα που να κοιτάν οι άνθρωποι από μέσα. Και να μην έχεις ούτε ένα μυστικό. Σε όλους εσύ θα ανήκεις. Ολος φως».

* Ο κ. Θανάσης Δρίτσας είναι καρδιολόγος στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.

Αρχική Δημοσίευση εδώ!

Αρέσει σε %d bloggers: