Αρχείο

Posts Tagged ‘Ηθική’

Σχόλιο στην Ομιλία του Κλήμη Πυρουνάκη

Δεκέμβριος 24, 2013 Σχολιάστε

Από τις πιο ενδιαφέρουσες ομιλίες που έχω παρακολουθήσει που αποτυπώνει το έργο του στο χώρο της Εκπαίδευσης.

 

Αν βέβαια κάποια λόγια της εν λόγω ομιλίας τα άκουγε κάποιος τ’ άκουγε από άλλα χείλη σε κάποιο επιμορφωτικό σεμινάριο  θα έλεγε αυτά δεν γίνονται, αυτά είναι θεωρητικά μόνο για σεμινάρια. Όμως ο Κλήμης Πυρουνάκης απέδειξε ότι εφαρμόζονται και σε δύσκολα εκπαιδευτικά πλαίσια όπως το ΣΔΕ των Φυλακών.

Θεωρώ ότι το βασικό προτέρημα του είναι η θεολογική του παιδεία και η ιερατική του καταγωγή. Γιατί; Επειδή έμαθε από μικρή ηλικία να σέβεται τον άνθρωπο ως εικόνα Θεού. Έκανε βίωμα του, το διαχρονικό βίωμα της Εκκλησίας ότι άνθρωπος όσο και αμαρτωλός να είναι, όπου και να τον έχει φτάσει η αμαρτία, είναι εικόνα Θεού που αναζητά νόημα ζωής.

Όλα τα άλλα που αναφέρει για εκπαιδευτικές τεχνικές θεωρώ ότι ήταν τα μέσα για την επίτευξη του στόχου του που ήταν να σώσει το απολωλός μέσα από την εκπαίδευση.

Δεν θα ήταν υπερβολή να τον χαρακτηρίσουμε σαν τον Έλληνα Ken Robinson.

Θα επιθυμούσα να γράψει Βιβλίο με την εκπαιδευτική του πορεία.

Τέλος μακάρι κάποιος Υπουργός Παιδείας να το πάρει σαν σύμβουλο.

 

Advertisements

Ταπείνωση και Επιτυχία

Φεβρουαρίου 25, 2013 Σχολιάστε

Χθες ήταν Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου.

Δεν θα αναφερθώ σε θεολογικές σκέψεις αλλά σε σκέψεις που σχετίζονται με την καθημερινότητα, τις επιτυχίες μας όπως τις αντιλαμβάνεται ο κόσμος και όχι ο Θεός.

1η Σκέψη. Η όποια επιτυχία μας έχει κοινωνιολογική αφετηρία (περιβάλλον). Για παράδειγμα εγώ πέρασα στο Πανεπιστήμιο γιατί μεγάλωσα στην Πάτρα, οι γονείς μου είχαν την οικονομική ευχέρεια να με στείλουν σε καλό σχολείο και φροντιστήριο κ.α. . Αν μεγάλωνα σε ορεινό χωριό δεν ξέρω αν θα σπούδαζα. Γεννήθηκα στην Ελλάδα και όχι στην Αμερική αρά έχω κάποια καλά και κάποια κακά από αυτό

2η Σκέψη. Η όποια επιτυχία μας αλλά και η υγεία μας έχουν και βιολογική αφετηρία. Για παράδειγμα το εάν κάποιος είναι έξυπνος ή έχει πρόβλημα το θυροειδή μπορεί να οφείλεται σε γονιδιακούς λόγους.

3η Σκέψη. Η ταπείνωση μας βοηθά να ανέβουμε και στην κοσμική ζωή μας. Ανεβαίνουμε σταθερά, βασιζόμενοι στις δυνάμεις μας, παίζοντας τίμια το παιχνίδι της ζωής. Δεν παίρνουμε τα μυαλά μας αέρα και δεν κινδυνεύουμε να βρεθούμε από την κορυφή στο βάθος της θάλασσας. Θέλετε παραδείγματα: Οσκαρ Πιστόριους, Lance Armstrong, Άκης Τσοχατζόπουλος για να αναφερθώ στα πιο πρόσφατα.

Αυτές οι δυο σκέψεις θα πρέπει να συντελούν στην ταπεινοφροσύνη μας και όχι στην υπερηφάνια, στην αυτοεκτίμηση μας και όχι σε συμπλέγματα κατωτερότητας, στο χρέος μας απέναντι στους συνανθρώπους μας που είναι λιγότερο ευνοημένοι από μας.

Μαθήματα Ηγεσίας από την Αρχαία Ελλάδα κ το Βυζάντιο

Ιανουαρίου 31, 2013 Σχολιάστε

Διαβάζοντας το βιβλίο ο Ηγεμών (επιστολή προς τον ηγεμόνα των Βουλγάρων Βόρη-Μιχαήλ) του Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως εντόπισα στα σχόλια και άλλα έργα της αρχαίας ελληνικής και βυζαντινής γραμματείας από τα όποια μπορούν να αντληθούν μαθήματα Ηγεσίας τα οποία βρίσκονται στον αντίποδα της επικρατούσας άποψης για την Ηγεσία που έλκει την καταγωγή της στο έργο του Νικολο Μακιαβελλι.

Ισοκράτη

  • προς Νικοκλέα
  • προς Δημόνικον

Θεοφύλακτος Βουλγαρίας

  • Παιδεία Βασιλική

Αγαπητός

  • Λόγος προς Βασιλέα Ιουστινιανό

Συνέσιος

  • Περί Βασιλείας

Θωμάς Μάγιστρος

  • Περί Βασιλείας

Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Συμβίωση Vs Γάμος

Δεκέμβριος 2, 2012 Σχολιάστε

Σύγκριση βασισμένα σε ερευνητικά στοιχεία:

  • Married partners tend to enhance their productivity by developing specialized  skills; cohabiting partners more often do everything for themselves (being less sure of their partner’s sticking around). This helps account for the ‘‘marriage premium’’—men’s greater earnings if married. (The selection of higher-earning men into marriage accounts for only about half the marriage premium.)
  • Family members and friends are more likely to invest themselves in getting to know one’s married than one’s cohabiting partner, and to include the partner in activities, holidays, and financial support.
  • After marrying, people often become more religiously active (especiallywhen they have children). When cohabiting, religious involvement typically declines.
  • Married dads carry weight with their children and school officials—and have legal obligations to those children—that ‘‘Mom’s boyfriends’’ do not.
  • Cohabiting couples share a sex life that is at least as active as that of mar-ried couples their age, but they are less likely to report that their sex is physically or emotionally satisfying. Cohabiting partners are also, depending on the survey, two to five times more likely to acknowledge not being sexually faithful to their partner.
  • Cohabiting people are unhappier and more vulnerable to depression an effect partly attributed to cohabitation’s insecurity.
  • Married partners often support each other and share property; cohabitants usually fend for themselves. This puts cohabiting women, especially women with children, at a financial disadvantage compared with men and married women. Although cohabiting women seldom share their partner’s earnings, they still do more than half the housework.

από το βιβλίο του Ψυχολόγου David Myers “The American Paradox. Spiritual hunger in the age of plenty”

Στατιστικά Στοιχεία για την Συμβίωση πριν το Γάμο

Δεκέμβριος 1, 2012 Σχολιάστε
  • A U.S. survey of  adults found that couples who lived together before marriage were one-third more likely to separate or divorce within a decade.
  • Another national study has followed 1180 persons since 1980 . By 1992, divorces had occurred among 29 percent of those who had cohabited before marriage and  13  percent of those who had not. In the National Survey of Family Growth, the corresponding divorce percentages were 26 and 15  within five years of marriage.
  • A 1990 Gallup survey of still-married Americans also found that 40 percent of those who had cohabited before marrying, but only  21 percent of those who had not, said they might divorce.
  • A Canadian national survey of   5300 women found that those who cohabited were 54  percent more likely to divorce within 15  years.
  • A Swedish study of  4300 women found cohabitation linked with an 80 percent greater risk of divorce.
  • And if either partner was a ‘‘serial cohabitor’’—having previously cohabited with one or more others besides the spouse—the likelihood of divorce is even greater.

από το βιβλίο του Ψυχολόγου David Myers «The American Paradox. Spiritual hunger in the age of plenty»

Δείτε και εδώ για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Συμβίωση.

Οι ηθικές διαστάσεις της διατροφής

Σεπτεμβρίου 2, 2012 1 Σχολιο

Προσπαθώ στο ιστολόγιο μου να μην αναπαράγω αυτά που βρίσκω σε άλλες ιστοσελίδες. Μ’ αρεσε πολύ το συγκεκριμένο άρθρο και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό. Η επιλογή φράσεων με έντονη γραφή δικιά μου.

 

Οι ηθικές διαστάσεις της διατροφής
ή, κατά Καισάριο Δαπόντε, βαθύτερη σημασία της κοινής τράπεζας

του Θανάση Δριτσα*

Ξεφυλλίζοντας ένα παλαιό και σπάνιο βιβλίο που έγραψε ο περίφημος λόγιος και ποιητής του 18ου αιώνα Καισάριος Δαπόντες (1714-1784) με τίτλο «Κανών περιεκτικός πολλών εξαιρέτων πραγμάτων των εις πολλάς πόλεις και νήσους και έθνη και ζώα εγνωσμένων» (πρώτη έκδοση 1778 – Σήμερα κυκλοφορεί σε φιλολογική επιμέλεια Γ.Π. Σαββίδη από τις εκδ. Ποικίλη Στοά-Λέσχη, 1991) ανακάλυψα μιαν ενδιαφέρουσα επιστολή του Καισάριου, η οποία απευθύνεται προς κάποιον Πούρβουλο, τότε μεγάλο Λογοθέτη. Ο αποστολέας εκδηλώνει την επιθυμία να δειπνήσει με τον αποδέκτη της επιστολή και διατυπώνει με σπάνιο ύφος τη βαθύτερη σημασία της κοινής τράπεζας.

Τα κυριότερα σημεία της επιστολής του Καισάριου στη ζωντανή γλώσσα της εποχής εκείνης έχουν ως εξής:

«Επιθυμία επεθύμησα τούτην την εβδομάδα φαγείν μετά της ευγενείας σου. Εις το τραπέζι δε δεν θέλω να είναι άρτος αρπαγής, πρόβατον αδικίας, όρνιθα ασελγείας, ούτε δορκάς υπερηφανείας, ούτε ορτύκι μνησικακίας, ούτε λαγός φιλοχρηματίας, αλλά ούτε χοίρος ακαθαρσίας».

«Θέλω δε και παρακαλώ να είναι άρτος ιδρώτος, φακές ταπεινοφροσύνης, φασούλια σωφροσύνης, ρεβίθια ελεημοσύνης, ιχθύες απλότητος, ελιές ιλαρότητος, και λάχανα ευλαβείας. Αντί μεζέδες θέλω τα ηθικά και τα πνευματικά διηγήματα, αντίς αλατιέρας να παραθέσης πίστιν, αντίς άλας και πιπέρι την πράξιν και την θεωρίαν, αντίς δε μάσαν (τραπεζομάντιλο) να απλώσεις την καθαρότητα, αντίς ταλέρια (πιάτα) να βάλεις την εγκράτεια, αντίς μαχαίρια την διάκρισιν, αντίς πηρούνια την υπομονήν. Μη τραπεζώσης δε οίνον αδολεσχίας, ούτε πήλινο αποστασίας, αμή μόνον νερόν δακρυρροίας, έστω και σερμπέτι καλής καρδίας. Κεραστήν δε να διορίσεις τον νουν και ποτήρι την φρόνησιν και αντίς υπηρέτας την ολιγάρκειαν και την μετριότητα».

O Καισάριος προσδίδει ηθικές διαστάσεις στη διατροφή και οι χαρακτηρισμοί του ευνοούν όσπρια και ψάρια, ενώ απορρίπτουν γενικά το κρέας. Στη σημερινή εποχή της ασύστολης κατανάλωσης θερμίδων η πρωτότυπη αυτή επιστολή φωτίζει τις πνευματικές ρίζες της παραδοσιακής διατροφής και τονίζει την αξία της κοινής τράπεζας που αποτελεί περισσότερο μέσον επικοινωνίας και λιγότερο γαστρική απόλαυση. Η σύγκριση με τα σύγχρονα τηλεοπτικά πανηγύρια πρόσληψης «διακοσμημένων» θερμίδων -τύπου Mάστερ Σεφ- είναι προφανέστατη.

Στόχος η εγκράτεια

Πριν εξαπολυθούν στον σύγχρονο κόσμο οι διαιτολόγοι, οι αστρολόγοι, τα πρωινάδικα της τηλεόρασης και τα γυμναστήρια της γειτονιάς, οι κοινοί θνητοί βάσιζαν την εποχική διατροφική τους συμπεριφορά κυρίως στη νηστεία και τις θρησκευτικές νουθεσίες. Ο απώτερος στόχος της νηστείας στην ελληνική παράδοση δεν είναι η μείωση των προσλαμβανόμενων θερμίδων, η απώλεια βάρους και η βελτίωση της εξωτερικής εμφάνισης, όλα όσα δηλαδή αποτελούν στόχο ενός σύγχρονου διαιτολογικού προγράμματος, αλλά το πώς θα γίνει ο άνθρωπος εγκρατής. Με βάση μάλιστα την προσέγγιση των ασκητών της ερήμου των πρώτων χριστιανικών χρόνων που όλοι τους ήσαν αξιοζήλευτα ολιγοδίαιτοι υπάρχουν δύο τύποι «μάργων» ανθρώπων (ετυμολογία από το ρήμα «μαργαίνω» που σημαίνει γίνομαι παθιασμένος με κάτι) που έχουν πάθος με το φαγητό: ο «γαστρίμαργος», δηλαδή αυτός που αγαπάει τη μεγάλη ποσότητα φαγητού και θα τον λέγαμε σήμερα σαβούρα και ο «λαίμαργος», δηλαδή αυτός που παθιάζεται με τις νοστιμιές και τις απολαύσεις του λαιμού και θα τον λέγαμε ίσως μερακλή των μεζέδων.

Γνωρίζουμε επιστημονικά σήμερα ότι ο ψυχολογικά πιεσμένος άνθρωπος προστρέχει σε κατανάλωση μεγάλης ποσότητας ζάχαρης, θερμίδων, αλατιού και έντονων γεύσεων (ότι δηλαδή προσφέρει το σκουπιδοφαγητό των ταχυφαγείων), αναζητώντας λυτρωτική διέξοδο στην απόλαυση προκειμένου να απαλλαγεί από το καθημερινό άγχος και την κατάθλιψη. Ετσι πολλές φορές συμπεριφέρεται και ως γαστρίμαργος και ως λαίμαργος. Οι θρησκευτικές παραδόσεις όλων των λαών της γης είχαν ξεκαθαρίσει απόλυτα ότι η εγκράτεια και η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους απαιτούν κυρίως ψυχική ισορροπία. Επίσης, σύμφωνα με τα τρέχοντα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, το μυστικό που εξασφαλίζει μακροζωία στους μεσογειακούς ανθρώπους ίσως να μην είναι μόνο το ελαιόλαδο, αλλά η αισιόδοξη στάση ζωής και η χαλαρότητα των ρυθμών που σχετίζονται με το εύκρατο κλίμα και το μεσογειακό φως. Στο σημείο αυτό ο Καισάριος Δαπόντες αποδεικνύεται και επιστημονικός προφήτης, αφού στην προαναφερθείσα επιστολή του θεωρεί ικανή και αναγκαία συνθήκη ενός καλού γεύματος το «σερμπέτι της καλής καρδίας».

Δεν είναι μόνο το ευλογημένο λάδι και η μεσογειακή κουζίνα που μπορεί να χαρίσει την υγεία. Είναι πάνω απ’ όλα οι καθαρές σκέψεις και το ελεύθερο πνεύμα που χάρισε η γη που ζούμε στους παππούδες μας και χαρίζει και σήμερα σε όσους διακριτικούς μπορούν ακόμη να το αντιληφθούν. Γιατί το πιο σημαντικό είναι να μη γίνει κανείς πνευματικά βαρύς και να παραμένει διάφανος. Για αυτή την εσωτερική διαφάνεια έχει γράψει ο Ελύτης: «Θα σου δώσω εγώ ένα δέρμα που να κοιτάν οι άνθρωποι από μέσα. Και να μην έχεις ούτε ένα μυστικό. Σε όλους εσύ θα ανήκεις. Ολος φως».

* Ο κ. Θανάσης Δρίτσας είναι καρδιολόγος στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.

Αρχική Δημοσίευση εδώ!

Ένας ξεχασμένος Πολλαπλασιαστής Ισχύος

Ιουλίου 16, 2012 Σχολιάστε

Τι είναι ένας πολλαπλασιαστής ισχύος;

είναι αυτό που λέει η λέξη. πολλαπλασιάζει την ισχύ. π.χ. ένα ιπτάμενο τάνκερ πολλαπλασιάζει την ακτίνα δράσης των μαχητικών αεροσκαφών.

Σ’ αυτήν την ανάρτηση υποστηρίζω ότι το ήθος (διευκρινίζω όχι το ηθικό που και αυτό είναι απαραίτητο), οι αρχές και οι αξίες  των στρατιωτών, των αξιωματικών είναι ο ξεχασμένος πολλαπλασιαστής ισχύος.

Θυμάμαι από την θητεία μου αλλά και από τελευταίες πολεμικές ταινίες που είδα ότι πολλοί κληρωτοί και μόνιμοι το μόνο που τους απασχολούσε ήταν οι γκόμενες, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τίποτα άλλο πιο πέρα. Ελάχιστοι είχαν πιο προχωρημένα ενδιαφέροντα.

Νομίζω ότι το ήθος, οι αρχές και οι αξίες σε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας είναι αυτό που θα προσφέρει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε ένα στρατό όταν θα χρειαστεί να προσφέρει τις  υπηρεσίες του.

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: