Αρχείο

Posts Tagged ‘Θάνατος’

Ομιλίες για τον Θάνατο από τα διάσημα συνέδρια TED

Δεκέμβριος 28, 2013 Σχολιάστε

Σε μια εποχή που θέλουμε να εξορίσουμε τον θάνατο από τις ζωές μας και οι κηδείες στις μεγαλουπόλεις είναι αντε να ξεμπερδεύομαι να επιστρέψουμε στις δουλειές μας, το διάσημο συνέδριο TED περιλαμβάνει ομιλίες για τον θάνατο.

 

Περί Θανάτου Λόγος

Μαΐου 5, 2013 Σχολιάστε

Πολλοί επιφανείς ψυχολόγοι (π.χ. Irwin Yalom Rollo May κ.α.) ασχολούνται με τον θάνατο και τις επιπτώσεις του στην ανθρώπινη ψυχολογία και ζωή. Πριν από αυτούς προηγήθηκαν οι φιλόσοφοι (π.χ. Heidegger ).

Μέχρι τώρα όμως κανένας δεν μίλησε για ΝΙΚΗ του ΘΑΝΑΤΟΥ.

Μόνο η Υμνολογία της Εκκλησίας μιλά ΝΙΚΗ του ΘΑΝΑΤΟΥ.

Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

ΝΙΚΗ εμπειρικά πιστοποιημένη και ψηλαφούμενη.

«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών· αυτό είπε ο άγγελος· αυτό είδαν και οι γυναίκες· αυτό μαρτυρούν και οι σφραγίδες του Πιλάτου· ο άδειος τάφος το φωνάζει δυνατά· το μαρτυρεί ο κυλισμένος λίθος· οι φύλακες ελέγχονται με την φυγή τους· η κουστωδία (φρουρά) το ομολογεί και λαμβάνει τα χρήματα· οι αρχιερείς (Άννας και Καϊάφας) αποδεικνύονται ένοχοι· ο Πιλάτος αισθάνεται εντροπή· ο κεντυρίων (εκατόνταρχος), με το σχίσιμο του καταπετάσματος, πιστεύει· ο ήλιος το εδίδαξε (έδειξε) πριν, σκοτεινιάζοντας εις τον Σταυρό· τα αναστημένα σώματα των νεκρών την αλήθεια διετράνωσαν· όλη η φύσι την Ανάστασι εμαρτύρησε, που έγινε εις το τέλος του Σαββάτου προς την αρχή της πρώτης ημέρας. Του Αυτοκράτορος Θεοδώρου Δούκα του Λάσκαρι «ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ«

Μόνο ο Ιωάννης Χρυσόστομος μπόρεσε να γράψει στον Κατηχητικό του Λόγο:

Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν˙ ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Επικράνθη˙ και γάρ κατηργήθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεπαίχθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεκρώθη.

Επικράνθη˙ και γάρ καθηρέθη.

Επικράνθη˙ και γάρ εδεσμεύθη.

Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν.

Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ.

Έλαβεν όπερ έβλεπε και πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε.

Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

Πού σου, άδη, το νίκος;

Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

Χριστός γάρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.

Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Βουλιαγμένοι στις καθημερινές μας μέριμνες, στα πάθη και στις αδυναμίες μας δεν συνειδητοποιούμε την ΝΙΚΗ επί του ΘΑΝΑΤΟΥ ΟΜΩΣ αυτή ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΗΚΕ.
ΑΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΣΟΥΜΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΣΧΑ 2013.

Θεός Σχωρέστον

Αύγουστος 27, 2012 2 Σχόλια

Μια φράση που την λέγαν παλιά μόλις ακούγανε ότι κάποιος/κάποια πέθανε.

Πως μου ήρθε αυτή η φράση στο μυαλό;

Διαβάζω ένα βιβλίο με τίτλο «Η γιαγιά μου» από τις εκδόσεις Πατάκη. Όταν πέθανε η γιαγιά ο Χότζας φώναξε στο τέλος της κηδείας τρεις φορές Θεός Σχωρέστην. Και μετά ρώτησε τους παρευρισκόμενους: Συγχωρείτε την μακαρίτισσα; Και απάντησαν όλοι Συχωρεμένη, Συχωρεμένη (σελ. 69).

Μου θύμισε αυτό που έλεγε ο φίλος μου Β. Γ. ότι γινόταν και λίγο πιο παλιά και στην Ελλάδα και συγκεκριμένα το θυμάται να γίνεται στο χωριό του Στράτο Αιτωλοακαρνανίας.

Στο τέλος της κηδείας έλεγε ο παπάς Θεός Σχωρέστον/Σχωρέστην και το εκκλησίασμα επαναλάμβανε Θεός Σχωρέστον/Σχωρέστη.

Πέρασε και αυτό. Τώρα ντρεπόμαστε να τα πούμε αυτά.  Μήπως δεν κάνουμε καλά;

 

Στοχασμοί για τον Θάνατο

Ιουνίου 23, 2012 Σχολιάστε

Με αφορμή τον θάνατο του Μητροπολίτη Μελετίου Νικοπόλεως σκέφτηκα κάποια ερωτήματα.

Ο θάνατος είναι αφορμή και ευκαιρία για ερωτήματα!

  1. Γιατί λυπόμαστε περισσότερο για τον θάνατο κάποιου αντί για τον θάνατο κάποιου άλλου;
  2. Είναι η ζωή ενός ενός ανθρώπου πιο πολύτιμη από την ζωή ενός άλλου;

Λυπήθηκα για τον θάνατο του Μελετίου παρά το γεγονός ότι δεν τον ήξερα καλά. Τον είχα δει τρεις φορές όλες και όλες και είχα διαβάσει και τα βιβλία του.

Γιατί λυπήθηκα;

Ενώ αντίθετα για άλλους δεν έχω λυπηθεί τόσο. Γιατί ο Μελέτιος πιστεύω ότι όσα χρόνια και να ζούσε θα πρόσφερε πολλά στον άνθρωπο και στην κοινωνία γενικότερα.

Αντίθετα κάποιος μπορεί να με χαρακτηρίσει κακό αλλά δεν χαιρόμαστε όταν ένα εγκληματία τον σκοτώνουν ή πεθαίνει;

Ίσως η αντίθετη στάση να ήταν πιο χριστιανική. Να χαιρόμαστε όταν πεθαίνουν ενάρετοι άνθρωποι όπως ο Μελέτιος αφού θα πάνε στην Βασιλεία του Θεού και να λυπόμαστε όταν πεθαίνουν άδικοι και εγκληματίες (π.χ. Στάλιν, Χίτλερ) αφού θα πάνε στην αιωνία Κόλαση; Προσωπικά δεν έχω φτάσει σε τέτοια επίπεδα.

Η κοινωνία νομίζω φτωχαίνει όταν ενάρετοι άνθρωποι πεθαίνουν και φτωχαίνει επίσης όταν κακοί άνθρωποι αναδεικνύονται.

Άρα νομίζω ότι η αξία της ζωής ενός ανθρώπου κρίνεται από την αρετή του, από την αγάπη του προς το Θεό και τον άνθρωπο. Να διευκρινίσω ότι με αυτό δεν θέλω να δικαιολογήσω όλες τις παρανομίες που ενδεχομένως να γίνονται για να διατηρήσουν στη ζωή ανθρώπους εις βάρος άλλων ανθρώπων (π.χ. παράνομες μεταμοσχεύσεις).

Πριν από τον Μελέτιο Νικοπόλεως πεθάναν τόσοι και τόσοι Άγιοι και ενάρετοι άνθρωποι (γνωστοί και άγνωστοι) όπως για παράδειγμα ο Απόστολος Παύλος που διαβάζω τώρα την βιογραφία του. Όλοι αυτοί αφήσαν πίσω μια κληρονομιά, γραπτή ή και άγραφη, κείμενα και έργα αγάπης και προσφοράς.

Τα Έργα της Αγάπης Μένουν!

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: