Archive

Posts Tagged ‘Μελέτιος Νικοπόλεως’

Τα Βιβλία που μου Άρεσαν το 2013

Δεκέμβριος 31, 2013 Σχολιάστε

Κάποια από τα βιβλία που διάβασα και μου άρεσαν το χρόνο που μας πέρασε είναι τα παρακάτω: (η σειρά είναι τυχαία και ίσως σε κάποια σημεία να αντικατοπτρίζει τη σειρά που τα διάβασα.)

S. D. Amedee Thierry Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος Μεγαλομάρτυς μετά τους διωγμούς

Dr Frank Pitmann. Ενηλιωθείτε…. Εκδόσεις Ασημάκη

M. Βαμβουνάκη Όλοι φοβούνται τον έρωτα. Εκδόσεις Αρμός

Μιχ. Χαντάς. Σκέπτομαι… μα δεν υπάρχω. Πως η λογική μπορεί να σας τρελάνει Εκδόσεις Αρμός

Γέροντος Θαδδαίου. Οι λογισμοί καθορίζουν την ζωή μας. Εκδόσεις Εν Πλώ

Elizabeth Kubler-Ross. Για τη Ζωή ΜΕΤΑ το ΘΑΝΑΤΟΝ. Εκδόσεις Δίοδος.

Ayala Malach Pines. Falling in Love. Routledge

Gary Kasparov. Η Ζωή είναι μια Παρτίδα Σκάκι. Εκδόσεις Πατάκη

Πορφυρία Μοναχή.  Ταξιδεύοντας στα Τείχη της Πόλης

Μητρ. Μελετίου. Σπέρνοντας τον Αγρό. Εκδόσεις Ι.Μ. Νικοπόλεως κ Πρεβέζης.

Sean Covey. Οι 7 συνήθειες των εξαιρετικά αποτελεσματικών εφήβων. Εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Camilo Cruz. Μια αγελάδα μια φορά. Εκδόσεις Πατάκη

Δημήτρης Μπουραντάς. Μιλώντας στα παιδιά μου για την πραγματικά επιτυχημένη προσωπική και επαγγελματική ζωή. Εκδόσεις Πατάκη.

Καρακαλλινός, π. Αλέξιος. Θεραπεία της ψυχής Πατέρες και ψυχολόγοι σε διάλογο.  Εκδόσεις Αρμός

Ετήσιο Μνημόσυνο ΜΕΛΕΤΙΟΥ Νικοπόλεως & Πρεβέζης

Ιουνίου 16, 2013 Σχολιάστε

“Δος μοι τούτον τον Ξένον” (Μνημόσυνο Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελετίου)  

γράφει ο κ.Νικόλαος Μπιτζιλέκης, Καθηγητής Νομικής – Πρόεδρος Τμήματος Νομικής Παν. Θεσσαλονίκης

Ένας χρόνος απουσίας, και καθώς ο χρόνος θα κυλά, όλο και περισσότερο η ανάμνηση θα φωτίζει το παρελθόν με τη μορφή του και το παρόν με τα ελλείμματά μας.

Οι νεώτεροι θα μας ρωτούν για τον γέροντα που ήρθε ξένος σε μια πνευματικά άγονη και χέρσα γη για να υπηρετήσει επί τριάντα δύο χρόνια ανθρώπους και εμείς θα αναρωτιόμαστε γιατί δεν ήπιαμε περισσότερο νερό από «τους ποταμούς που έρρεαν εκ της κοιλίας του».

  Σε μια δύσκολη, μικρή επαρχιακή πόλη, στιγματισμένη από το παρελθόν της, ένας επίσκοπος κλήθηκε να στήσει εκκλησία. Δούλεψε δίχως τις γνωστές επιτηδευμένες εικόνες παρωχημένου ευσεβισμού ή προσποιητής σεμνότητας, δίχως χρεοκοπημένα κηρύγματα, ανούσιες ηθικολογίες ή ψυχαναγκαστικά διλήμματα κληρικαλιστικών βεβαιοτήτων.

Δούλεψε με μεθοδική καλλιέργεια ψυχής, με τιμιότητα και ειλικρινείς πράξεις αγάπης.

Δούλεψε με έναν καθαρό, λιτό αλλά και κοφτερό λόγο: με «το ναι ναι και το ου ου».

Έναν καθαρό λόγο που έβγαινε από ένα καθαρό πρόσωπο και εξέφραζε μια καθαρή ψυχή.

Δούλεψε με την παράδοση ως ελευθερία και όχι ως δέσμευση, ως ευθύνη και όχι ως εφησυχασμό, για να μιλήσει και να ανακουφίσει τον ταλαιπωρημένο και απελπισμένο άνθρωπο της σύγχρονης εποχής.

Και έφτιαξε εκκλησία, όχι οργάνωση άκαρπου ακτιβισμού ούτε ομήγυρη οπαδών αρρωστημένου γεροντισμού, ούτε κοινωνικό θεσμό διατήρησης χριστιανικών εθίμων ή γλωσσικών στερεοτύπων, αλλά έμπρακτη απάντηση στην καθημερινή αναζήτηση νοήματος ζωής, ζωντανό οδοδείκτη του δρόμου που μας ελευθερώνει.

Ξένη υπήρξε η παρουσία του Μελέτιου στη σύγχρονη κοινωνία της αδιαφορίας και του ατομισμού, ξένη στην εποχή του πληθωρικού βερμπαλισμού και των άτολμων μετριοτήτων, αλλά και ξένη στο εκκλησιαστικό περιβάλλον της εξωτερικής θρησκευτικότητας, των πανηγυριών, του άναλου άλατος, όπως και εκείνη του Ξένου, «του εκ βρέφους ως ξένου ξενωθέντος εν κόσμω».

Ξένη υπήρξε η παρουσία του Μελέτιου σε όσους έμειναν προσηλωμένοι σε σύμβολα, σχήματα, σε έννοιες και συνήθειες που κρύβουν την κενότητα, εξυπηρετούν την αυταρέσκεια ή καλύπτουν ακόμη και την υποκρισία, ξένη σε κάθε τι που μας απαλλάσσει από την ευθύνη ή μας αυτό-δικαιώνει, αποξενώνοντάς μας από εκείνον τον Ξένον, «όστις οίδεν ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους». Ξένη όμως έμεινε και η απουσία του Μελέτιου σε όσους συνηθίζουν γρήγορα να ξεχνούν, αποφεύγοντας έτσι τις ενοχλητικές συγκρίσεις και τα ζωντανά πρότυπα βίου που μας ελέγχουν, ξένη όπως εκείνη του Ξένου, «ον τω φθόνω αποξένωσαν κόσμω».Σε μας μένουν πια λίγα λόγια ευγνωμοσύνης και αγάπης για εκείνον που με το παράδειγμα ζωής του μας έδειξε να ξεπερνάμε σχήματα, σκιές και πρόσωπα και να ζητάμε, να ζητάμε με ελπίδα: «Δος μοι τούτον τον Ξένον».

Πηγή Amen.gr

Μια άποψη για τον Γέροντα Παϊσιο

Δεκέμβριος 5, 2012 Σχολιάστε

Τελευταία όλοι μιλούν για τον Γέροντα Παϊσιο. Θα ήθελα να καταθέσω και την δική μου γνώμη.

Δυστυχώς για μας προωθούνται, υπέρμετρα θα έλεγα, οι προφητείες του γέροντος και η άποψη του για το 666.

Ας αρχίσω από το 666. Στο 666 ο γέροντας Παϊσιος, ως καλοπροαίρετος που ήταν, έπεσε θύμα (παρασύρθηκε) το οποίο παραδέχτηκε και στον μακαριστό Μητροπολίτη Μελέτιο Νικοπόλεως. Το συγκεκριμένο θέμα το αναλύει με νηφαλιότητα ο Μελέτιος Νικοπόλεως στα σχετικά βιβλία του.

Για τις προφητείες που προβάλλονται τον τελευταίο καιρό. Μπορεί να επαληθευτούν, μπορεί και όχι. Πόλεμοι, κρίσεις και καταστροφές γίνονταν, γίνονται και πάντα θα γίνονται έως την συντέλεια του αιώνος. Οι προφητείες του εξ  άλλου δεν έχουν σωτηριολογικό περιεχόμενο όπως για παράδειγμα οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης. Είτε επαληθευτούν είτε όχι δεν μειώνεται η Αγιότητα του Γέροντος. Είναι μεγάλο λάθος να εξαρτάται η αγιότητα του Γέροντος από την επαλήθευση ή μη των προφητειών.

Δυστυχώς πάλι για εμάς δεν προωθείται η διδασκαλία του γέροντα Παϊσιου.

  • Μετάνοια
  • Ταπείνωση,
  • Αγάπη για τον Θεό και τον Άνθρωπο,
  • Πνευματική Αρχοντιά και Λεβεντιά,
  • Θυσία για τον Θεό και τον Άνθρωπο
  • ….

Η διδασκαλία του κατά την γνώμη μου αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο στα βιβλία που συνέγραψε ο ίδιος

  • Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (1991)
  • Ο Γέρων Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης, 1809-1886 (1986)
  • Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα (1993)
  • Επιστολές (1994)

αλλά και αυτά που εξέδωσε το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης:

  • Με Πόνο και Αγάπη τόμος Α
  • Πνευματική Αφύπνιση τόμος Β
  • Πνευματικός Αγώνας τόμος Γ
  • Οικογενειακή Ζωή τόμος Δ
  • Πάθη & Αρετές τόμος Ε
  • Περί προσευχής τόμος Στ

Τα παραπάνω βιβλία τα θεωρώ τα πλέον απαραίτητα για αυτόν που θέλει να γνωρίσει την Ορθόδοξη Πνευματικότητα.

Και η οποία δεν προωθείται γιατί δεν πουλά και ξεβολεύει ενώ οι προφητείες και το 666 και πουλάνε και δεν ξεβολευουν.

Βίοι Αγίων και Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος

Νοέμβριος 2, 2012 Σχολιάστε

Σύμφωνα με την συνέντευξη  του Μακαριστού Μητροπολίτη  Νικοπόλεως Μελέτιου (2012) στο  Βιβλίο Λογισμοί & Απολογισμοί από τις Εκδόσεις Ακρίτας την προσωπική του αντίληψη για το ρόλο του Επισκόπου αρχικά επηρέασαν περιστατικά από τους παρακάτω βίοι Αγίων

  • Βίος Αγίου Αθανασίου Επισκόπου Χριστιανουπόλεως
  • Νεομάρτυρος Αγαθάγγελου του Εσφιγμενίτου
  • Μεγάλου Αντωνίου
  • Μάρτυρος Γορδίου
  • Αγίας Πρωτομάρτυρος Θέκλας
  • Αγία Αικατερίνη

Για την προσέγγιση με αιρετικούς επίδραση φαίνεται να του είχε ασκήσει ο Οδηγός του Αγίου Αναστασίου Σιναϊτή .

Μετάφραση Θείας Λειτουργίας και Θεία Λειτουργία του Ιακώβου

Οκτώβριος 24, 2012 Σχολιάστε

Η Θεία Λειτουργία του Ιακώβου λέγεται ότι είναι η πιο αρχαία Θεία Λειτουργία.

1η Ερώτηση

Αν υποθέσουμε ότι ο Μέγας Βασίλειος  την τροποποίησε για να είναι πιο σύντομη και λιγότερο κουραστική για το ποίμνιο,

Και αν ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος την τροποποίησε για να είναι ακόμα πιο σύντομη

Και αν από ότι γνωρίζουμε δεν υπήρχαν αντιδράσεις από άλλους επισκόπους για την τροποποίηση-συντόμευση της Θείας Λειτουργίας από ,

Τότε γιατί όταν ένας Επίσκοπος με αρχιερατική συνείδηση της αποστολής του, οσιακή μορφή, άκουσε τα εξ’ αμάξης από Επισκόπους., Ιερείς, Λαϊκούς και μη όταν άρχισε να εφαρμόζει πιλοτικά μερική μετάφραση της Θείας Λειτουργίας και Εκκλησιαστικών Ακολουθιών;

2η Ερώτηση

Γιατί αντιδρούμε στην μερική μετάφραση της Θείας Λειτουργίας ενώ δεν αντιδρούμε στην επαναφορά της Θείας Λειτουργίας του Ιακώβου ή στην επαναφορά της Θείας Λειτουργίας του Αγ. Γρηγόριου παρά το γεγονός ότι είχαν περιθωριοποιήθει εδώ και αιώνες;

 

Εις Μνήμην Μελετίου Αρχιερέως (1933-2012)

Ιουλίου 7, 2012 1 Σχολιο

Αναμεταδίδω από το ιστολόγιο μου το εξαίρετο βιωματικό άρθρο του πατρός Βασιλείου Μπακογιάννη για τον μακαριστό Μητροπολίτη Μελέτιο Νικοπόλεως. Το συγκεκριμένο άρθρο αρχικά αναρτήθηκε εδώ!

Εύχομαι ο Θεός να τον δοξάσει στη Βασιλεία Του!

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ (1933-2012)

Υπό Aρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Σᾶς ἔτυχε μικρή Μητρόπολη» τοῦ εἶπε παρουσίᾳ μου ὁ παπᾶς ἀπό τό χωριό μου, λίγες μέρες μετά τήν ἐνθρόνισή του (1980). Καί ἡ ἀπάντησή του: «Καλύτερα νά ἦταν ἀκόμα πιό μικρή. Γιά νά μπορέσω νά τήν διοικήσω, ὅσο τό δυνατόν πιό καλά!».

Καί κρατώντας στά χέρια του τό ἀκάνθινο πηδάλιο τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, κόπιασε, μόχθησε, πόνεσε, ἔκλαψε!

«Ἄν ἤξερα ἀπό πρίν τίς τεράστιες εὐθύνες πού ἔχει τό ἀξίωμα τῆς ἀρχιερωσύνης, δέν θά τό δεχόμουν οὔτε κατά διάνοιαν!», ἐκμυστηρεύθηκε σέ φίλο μου (2010).

Ἀναλαμβάνοντας τά «τιμόνι» τῆς Μητροπόλεως, βρῆκε «ταμεῖο» μέ ἔσοδα μηδαμινά. Καί δανείσθηκε τότε (1980) ἀπό προσωπικό του φίλο 100.000 δραχμές γιά τίς ἀνάγκες τῆς Μητροπόλεως. Καί κατώρθωσε σέ μιά πενταετία, 1980-1985, μέ τίς εἰσφορές τῶν πιστῶν, (γιατί ἐνέπνεε σεβασμό καί ἐμπιστοσύνη), νά ἀνεγείρει στήν Πρέβεζα (12.000 τότε κατοίκων) ἕνα μεγάλο τριώροφο πνευματικό κέντρο, πού ἀποτελεῖ πραγματικό στολίδι γιά τήν πόλη.

Καί τί δέν ἔκανε καθόλη του τήν ἀρχιερατεία· μοναστήρια, ἐκκλησιές, πνευματικά κέντρα σέ ἐνορίες κ.λ.π.

Ὁ ἀρχιερέας λέγεται ποιμενάρχης, γιατί εἶναι ὁ «ἀρχηγός» τῶν ποιμένων, τῶν ἱερέων. Πού σημαίνει πώς ἡ κύρια του ἀποστολή εἶναι ἡ «ἐποπτεία» τῶν ἱερέων του, γιατί αὐτοί γεμίζουν ἤ ἀδειάζουν τίς ἐκκλησιές.

«Ὅποιος ἱερέας ζεῖ πνευματική ζωή, θά εἶμαι δοῦλος του», εἶπε στούς ἱερεῖς του ὁ ἀείμνηστος Μελέτιος κατά τήν πρώτη ἱερατική σύναξη (Ἀπρίλιος 1980).

«Ἔκοψε» (στήν σύναξη αὐτή) τούς καλούς ἱερεῖς, τούς χειροθέτησε Πνευματικούς, καί τούς κάλεσε γιά συνεργάτες του. Τούς διόρισε σέ κεντρικές ἐνορίες, γιά νά «μαγνητίζουν» τόν κόσμο.

«Γλείψιμο», «κολακεία», «μέσο» δέν περνοῦσαν στόν ἀρχιερέα Μελέτιο.

Θυμᾶμαι: Ἦταν Μάης τοῦ 1980 (λίγο μετά ἐνθρόνισή του), Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων. Πῆγε ἐπίτηδες σέ ἕνα μικρό καί ὀρεινό χωριό τῆς Φιλιππιάδος, (ἤμουν καί ἐγώ μαζί του), γιά νά τιμήσει ἕναν πραγματικά εὐλαβέστατο Ἱερέα, (Δ΄κατηγορίας). Καί μόνο πού ἔβλεπες τόν ἱερέα αὐτόν, ἀγάλλιαζε ἡ καρδιά σου. Τόν χειροθέτησε Πνευματικό, λίγο μετά τόν ἔκανε Πρωτοπρεσβύτερο, καί στή συνέχεια τόν διόρισε Ἀρχιερατικό Φιλιππιάδος!

Πολλές φορές ἔλεγε στίς χειροτονίες ἱερέων, πώς ὁ παπᾶς εἶναι ἡ θύρα πού ὁδηγεῖ στό Χριστό. Καί ἕνας καλός παπᾶς, γίνεται ἡ καλή αἰτία, νά ἔρθουν οἱ ἄνθρωποι στό Χριστό καί νά σωθοῦν. Γι’ αὐτό (ἐπαναλαμβάνουμε) εἶχε σέ πρώτη γραμμή τούς καλούς ἱερεῖς. (Ἔτσι ζωντάνεψε ἡ Μητρόπολη!).

Τούς ἱερεῖς πού ἔπεφταν σέ λάθη, τούς νουθετοῦσε μέ ἀγάπη, μέ διάκριση, (γιατί ὁ σκοπός του δέν ἦταν νά τούς ἐξουθενώσει, ἀλλά νά τούς θεραπεύσει).

Θυμᾶμαι: Διακονοῦσα (1983) στό βιβλιοπωλεῖο τῆς Μητροπόλεως (Πρέβεζα). Μπῆκε στό βιβλιοπωλεῖο ἕνας παπᾶς ἀπό χωριό τῆς ὀρεινῆς Ἄρτης, κάπως «ἀλαφιασμένος». «Νά ἰδεῖς τί ἔπαθα, (μοῦ διηγήθηκε ὁ παπᾶς). Πῆγα στό γραφεῖο τοῦ Δεσπότη, μέ καλοδέχθηκε, μέ ρώτησε τί κάνει ἡ οἰκογένειά μου, πῶς πάει ἡ ἐνορία καί ἄλλα. Ἄσε π. Φ.., εἴχαμε εἰπεῖ στήν τελευταία μας σύναξη, πώς οἱ ἱερεῖς δέν πρέπει νά καπνίζουν. Καί ὅμως ἕνας ἱερέας ἀπό τά χωριά σας συνεχίζει νά καπνίζει καί μάλιστα στό καφενεῖο τοῦ χωριοῦ!». «Δέσποτά μου, γιά μένα χτυπάει ἡ καμπάνα! Καπνίζω ἀκόμα!». «Τό ξέρω! Γι’αὐτό σοῦ τό λέω, εὐλογημένε! Κόψτο νά ἡσυχάσεις!»

Εἶναι κοινή ὁμολογία, πώς ἔδειχνε στοργή καί ἀγάπη σέ ὅλους ἀνεξαιρετως τούς ἱερεῖς του (καί ὄχι μόνο!). Πάντοτε τούς ἀγκάλιαζε μέ ἐγκαρδιότητα! Ὅλους! Καί τούς χάϊδευε μέ τρυφερότητα, ἀστράφτοντας τό πρόσωπό του ἀπό χαρά! Μιλοῦσε μαζί τους χωρίς νά ὑπολογίζει οὔτε χρόνο, οὔτε κόπο.

Τούς πολύτεκνους καί φτωχούς ἱερεῖς, τούς βοηθοῦσε οἰκονομικά καί μάλιστα γενναίως! (Ὄχι ἐπειδή τοῦ τό «ἐπέβαλαν» οἱ Ἱ. Κανόνες (ΝΘ΄ Ἁγίων Ἀποστόλων), ἀλλά ἐπειδή τοῦ τό «ἐπέβαλε» ἡ ἀγάπη του καί ἡ εὐσπλαγχνία του πρός τούς ἱερεῖς του).

Μέ τήν «στρατηγική» του αὐτή, οἱ ἱερεῖς του τόν ἀγάπησαν, καί αὐτό τό μετέδιδαν καί στό ποίμνιό τους, καί σιγά-σιγά ζωντάνεψε ἡ Μητρόπολη.

Τό 1980-81 διακονοῦσα στόν Ἅγιο Νικόλαο Πρεβέζης. Ὑπῆρχε Κυριακή πού ἐκκλησιάζονταν καί δέκα ἄτομα! Τό 1990 λειτούργησα μιά Κυριακή ὡς «ἐπισκέπτης», καί ἐξεπλάγην! Θά ἦταν στήν ἐκκλησία (χωρίς μνημόσυνο) καί 150 ἄτομα! Τό 1981, στή γιορτή τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους (πολιούχος τῆς Πρέβεζας) ἡ ἐκκλησία ἦταν μισοάδεια. Παραβρέθηκα, ἀνήμερα τῆς γιορτῆς, μετά ἀπό δέκα περίπου χρόνια. Ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη! Ἐπί ἀρχιερατείας Μελετίου τό ἐκκλησίασμα σέ ὅλη τήν Μητρόπολη αὐξήθηκε κατακόρυφα! (Ὄντως μεγάλο, ἀνεκτίμητο ἔργο!).

Αὐτή ἡ ἀναγέννηση τῆς ἐπισκοπῆς, τόσο πολύ ἐντυπωσίασε τόν ἀμερικανό ὀρθόδοξο, λαϊκό, θεολόγο καθηγητή Stephen R. Lloyd- Moffett, ὥστε συνέγραψε τήν διδακτορική του διατριβή (σσ. 224) μέ αὐτό τό θέμα· τό πῶς δηλαδή ὁ Μητροπολίτης Μελέτιος κατάφερε νά ἀναγεννήσει τήν Μητρόπολή του. Τίτλος διατριβῆς του: «Beauty for ashes. The spiritual Transformation of a Modern Greek Commumity». (St. Vladimir’s Press Crestwood, New York, 2009).

Καί μόνο γι’ αὐτή τήν ἀνεκτίμητη προσφορά του στήν Ἱ. Μητρόπολη Νικοπόλεως, εἴμαστε βέβαιοι, πώς εἶχε καλή ἀπολογία ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ Βήματος τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ ψυχή του βρῆκε μέγα ἔλεος. (Τί πιό καλό γιά ἕναν Ἱεράρχη, ἀλλά καί γιά κάθε χριστιανό;). Αἰωνία του ἡ μνήμη του. ΑΜΗΝ.

Στοχασμοί για τον Θάνατο

Ιουνίου 23, 2012 Σχολιάστε

Με αφορμή τον θάνατο του Μητροπολίτη Μελετίου Νικοπόλεως σκέφτηκα κάποια ερωτήματα.

Ο θάνατος είναι αφορμή και ευκαιρία για ερωτήματα!

  1. Γιατί λυπόμαστε περισσότερο για τον θάνατο κάποιου αντί για τον θάνατο κάποιου άλλου;
  2. Είναι η ζωή ενός ενός ανθρώπου πιο πολύτιμη από την ζωή ενός άλλου;

Λυπήθηκα για τον θάνατο του Μελετίου παρά το γεγονός ότι δεν τον ήξερα καλά. Τον είχα δει τρεις φορές όλες και όλες και είχα διαβάσει και τα βιβλία του.

Γιατί λυπήθηκα;

Ενώ αντίθετα για άλλους δεν έχω λυπηθεί τόσο. Γιατί ο Μελέτιος πιστεύω ότι όσα χρόνια και να ζούσε θα πρόσφερε πολλά στον άνθρωπο και στην κοινωνία γενικότερα.

Αντίθετα κάποιος μπορεί να με χαρακτηρίσει κακό αλλά δεν χαιρόμαστε όταν ένα εγκληματία τον σκοτώνουν ή πεθαίνει;

Ίσως η αντίθετη στάση να ήταν πιο χριστιανική. Να χαιρόμαστε όταν πεθαίνουν ενάρετοι άνθρωποι όπως ο Μελέτιος αφού θα πάνε στην Βασιλεία του Θεού και να λυπόμαστε όταν πεθαίνουν άδικοι και εγκληματίες (π.χ. Στάλιν, Χίτλερ) αφού θα πάνε στην αιωνία Κόλαση; Προσωπικά δεν έχω φτάσει σε τέτοια επίπεδα.

Η κοινωνία νομίζω φτωχαίνει όταν ενάρετοι άνθρωποι πεθαίνουν και φτωχαίνει επίσης όταν κακοί άνθρωποι αναδεικνύονται.

Άρα νομίζω ότι η αξία της ζωής ενός ανθρώπου κρίνεται από την αρετή του, από την αγάπη του προς το Θεό και τον άνθρωπο. Να διευκρινίσω ότι με αυτό δεν θέλω να δικαιολογήσω όλες τις παρανομίες που ενδεχομένως να γίνονται για να διατηρήσουν στη ζωή ανθρώπους εις βάρος άλλων ανθρώπων (π.χ. παράνομες μεταμοσχεύσεις).

Πριν από τον Μελέτιο Νικοπόλεως πεθάναν τόσοι και τόσοι Άγιοι και ενάρετοι άνθρωποι (γνωστοί και άγνωστοι) όπως για παράδειγμα ο Απόστολος Παύλος που διαβάζω τώρα την βιογραφία του. Όλοι αυτοί αφήσαν πίσω μια κληρονομιά, γραπτή ή και άγραφη, κείμενα και έργα αγάπης και προσφοράς.

Τα Έργα της Αγάπης Μένουν!

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: