Αρχείο

Posts Tagged ‘Ψαλτική’

Ιερός Θόρυβος ή Ύμνος στο Θεό

Νοέμβριος 4, 2017 2 Σχόλια

Δεν είμαι ειδικός στην Ακουστική Κλειστών Χώρων αλλά μάλλον δεν είναι ειδικοί και οι υπεύθυνοι στις περισσότερες ενορίες της χώρας μας που τοποθετούν άκριτα, απροβλημάτιστα και χωρίς μελέτη μικροφωνικές εγκαταστάσεις με δυνατά ηχεία σε κάθε γωνία του Ιερού Ναού. Και το πιο εξωφρενικό, σε μικρές εκκλησίες να υπάρχουν τοποθετημένα ηχεία δυνατά και ο ενισχυτής ρυθμισμένος στη διαπασών

Σε πολλούς Ναούς προτεραιότητα δεν έχουν τα καλύμματα στην Άγια Τράπεζα τα οποία μπορεί να είναι τα παλαιότερα των παλαιοτέρων άλλα οι υπερσύγχρονες μικροφωνικές εγκαταστάσεις. Ο Θεός δεν παρεξηγείται αλλά οι ψάλτες και ιερείς σίγουρα παρεξηγούν αν κουράσουν λίγο παραπάνω τις φωνητικές τους χορδές με το αζημίωτο βέβαια.

To δυστύχημα όμως δεν είναι αυτά καθαυτά τα μικρόφωνα, τα ηχεία, ο ενισχυτής αλλά το γεγονός ότι κανένας από τούς υπευθύνους δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλία για να διορθώσει αυτή τη πληγή πού βασανίζει όλο το εκκλησίασμα.

Πως διορθώνεται; Ακολουθώντας την πειραματική μέθοδο. Ρυθμίζοντας την ένταση και ρωτώντας ψάλτες και εκκλησίασμα. Κάπου θα υπάρξει σύγκλιση!!!!

Τέλος, οι δυνατοί ήχοι συμπεριλαμβανομένου της έντασης της ψαλμωδίας μόνο θετικά αποτελέσματα δεν έχει στον άνθρωπο. Άγχος, αύξηση της αρτηριακής πίεσης, πονοκέφαλοι κ.α. (https://en.wikipedia.org/wiki/Health_effects_from_noise ) είναι μερικά από τα αποτελέσματα της αυξημένης έντασης του ήχου.

Η Εκκλησία μπορεί να προσφέρει μιας ώρας ανάπαυση από τους θορύβους που τόσο ταλαιπωρούν το σύγχρονο άνθρωπο κάθε Κυριακή. Ο λόγος του Θεού «Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς» φαίνεται να έχει εφαρμογή και στα ηχεία των Ναών.

Advertisements

Αγαπημένοι Ύμνοι Μεγάλης Εβδομάδας

Απρίλιος 7, 2012 1 Σχολιο

Οι παρακάτω ύμνοι είναι μόνο ενδεικτικοί αυτών που μου αρέσουν. Εκτός από τα παρακάτω μ΄αρέσουν τα Ευλογητάρια, τα Εγκώμια.

Όρθρος Μεγάλης Δευτέρας, στιχηρό των Αίνων, ήχος α΄

Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος, τοις αποστόλοις έλεγεν εν τη οδώ· ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού. Δεύτε ουν και ημείς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι’ αυτόν ταις του βίου ηδοναίς, ίνα και συζήσωμεν αυτώ, και ακούσωμεν βοώντος αυτού, ουκέτι εις την επίγειον Ιερουσαλήμ δια το παθείν, αλλά αναβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα υμών και Θεόν μου και Θεόν υμών, και συνανυψώ υμάς εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη Βασιλεία των ουρανών.

Απόστιχο Μεγάλης Τρίτης Ἰδιόμελο Ἦχος πλ. β

Ἡ ἀπεγνωσμένη διὰ τὸν βίον, καὶ ἐπεγνωσμένη διὰ τὸν τρόπον, τὸ μύρον βαστάζουσα, προσῆλθέ σοι βοῶσα. Μή με τὴν πόρνην ἀπορρίψῃς, ὁ τεχθεὶς ἐκ Παρθένου, μή μου τὰ δάκρυα παρίδῃς, ἡ χαρὰ τῶν Ἀγγέλων· ἀλλὰ δέξαι με μετανοουσαν, ἣν οὐκ ἀπώσω ἁμαρτάνουσαν Κύριε, διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

Ιδίομελο Μεγάλης Πέμπτης  Ἦχος πλ. α’ Δόξα… Καὶ νῦν …

Μυσταγωγῶν σου Κύριε τοὺς Μαθητάς, ἐδίδασκες λέγων. Ὦ φίλοι, ὁρᾶτε, μηδεῖς ὑμᾶς χωρίσει μου φόβος· εἰ γὰρ πάσχω, ἀλλ’ ὑπὲρ τοῦ Κόσμου· μὴ οὖν σκανδαλίζεσθε ἐν ἐμοί· οὐ γὰρ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχήν μου, λύτρον ὑπὲρ τοῦ Κόσμου. Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμὲ μιμεῖσθε· ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος, ὁ δεσπότης, ὡς ὁ διάκονος· μείνατε ἐν ἐμοί, ἵνα βότρυν φέρητε· ἐγὼ γάρ εἰμι τῆς ζωῆς ἡ ἄμπελος.

Ἰδιόμελον Μεγάλης Παρασκευής Ἦχος πλ. α’  Δόξα… Καὶ νῦν …

Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον, τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου, σὺν Νικοδήμῳ, καὶ θεωρήσας νεκρὸν γυμνὸν ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν· Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ! ὃν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν Σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφον περιεβάλλετο, καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο, καὶ διερρήγνυτο ναοῦ τὸ καταπέτασμα· ἀλλ’ ἰδοὺ νῦν βλέπω σε, δι’ ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον· πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω, τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω, τῇ σῇ ἐξόδῳ Οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τὰ Πάθη σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν σου, σὺν τῇ Ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι.

 

Αγαπημένοι Ύμνοι Τριωδίου

Φεβρουαρίου 12, 2012 Σχολιάστε

Του Τελώνου και Φαρισαίου

Στιχηρόν Ἰδιόμελον Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς.

Μὴ προσευξώμεθα φαρισαϊκῶς, ἀδελφοί· ὁ γὰρ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ταπεινωθῶμεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, τελωνικῶς διὰ νηστείας κράζοντες· Ἱλάσθητι ἡμῖν ὁ Θεός, τοῖς ἁμαρτωλοῖς.

Δοξαστικόν Ἀποστίχων Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς  Δόξα… Ἦχος πλ. α’
Βεβαρημένων τῶν ὀφθαλμῶν μου ἐκ τῶν ἀνομιῶν μου, οὐ δύναμαι ἀτενίσαι, καὶ ἰδεῖν τὸν αἰθέρα τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ δέξαι με ὡς τὸν Τελώνην, μετανοοῦντα Σωτήρ, καὶ ἐλέησόν με.

Του Ασώτου

Στιχηρόν Ἰδιόμελον Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς Ἦχος α΄.
Εἰς ἀναμάρτητον χώραν, καὶ ζωηράν, ἐπιστεύθην, γεωσπορήσας τὴν ἁμαρτίαν, τῇ δρεπάνῃ ἐθέρισα, τοὺς στάχυας τῆς ἀμελείας, καὶ δραγμάτων ἐστοίβασα, πράξεών μου τὰς θημωνίας, ἃς καὶ κατέστρωσα οὐχ ἅλωνι τῆς μετανοίας. Ἀλλ’ αἰτῶ σε, τὸν προαιώνιον γεωργὸν ἡμῶν Θεόν, τῷ ἀνέμῳ τῆς σῆς φιλευσπλαγχνίας ἀπολίκμισον τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων μου καὶ σιτάρχησον τῇ ψυχῇ μου τὴν ἄφεσιν, εἰς τὴν οὐράνιόν σου συγκλείων με ἀποθήκην καὶ σῶσόν με.

Στιχηρόν Ἰδιόμελον Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς. Ἦχος α΄.

Ἐπιγνῶμεν ἀδελφοὶ τοῦ μυστηρίου τὴν δύναμιν· τὸν γὰρ ἐκ τῆς ἁμαρτίας, πρὸς τὴν πατρικὴν ἑστίαν, ἀναδραμόντα, Ἄσωτον Υἱὸν ὁ πανάγαθος Πατήρ, προϋπαντήσας ἀσπάζεται, καὶ πάλιν τῆς οἰκείας δόξης, χαρίζεται τὰ γνωρίσματα, καὶ μυστικὴν τοῖς ἄνω ἐπιτελεῖ ευφροσύνην, θύων τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ἵνα ἡμεῖς ἀξίως πολιτευσώμεθα, τῷ τε θύσαντι φιλανθρώπῳ Πατρί, καὶ τῷ ἐνδόξῳ θύματι, τῷ Σωτῆρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Στιχηρόν Ἰδιόμελον Αίνων. Ἦχος β’.

Τὴν τοῦ Ἀσώτου φωνὴν προσφέρω σοι Κύριε. Ἥμαρτον ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν σου ἀγαθέ, ἐσκόρπισα τὸν πλοῦτον τῶν χαρισμάτων σου, ἀλλὰ δέξαι με μετανοοῦντα, Σωτὴρ καὶ σῶσόν με.

Στιχηρόν Ἰδιόμελον Αίνων. Ἦχος δ’

Ὡς ὁ Ἄσωτος Υἱὸς ἦλθον κᾀγὼ οἰκτίρμον, ὁ τὸν βίον ὅλον δαπανήσας ἐν τῇ ἀποδημίᾳ, ἐσκόρπισα τὸν πλοῦτον, ὃν δέδωκάς μοι Πάτερ, δέξαι με μετανοοῦντα ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με.

Δοξαστικό των ΑίνωνἮχος πλ. β’

Πάτερ ἀγαθέ, ἐμακρύνθην ἀπὸ σοῦ μὴ ἐγκαταλίπῃς με, μηδὲ ἀχρεῖον δείξῃς τῆς βασιλείας σου· ὁ ἐχθρὸς ὁ παμπόνηρος ἐγύμνωσέ με, καὶ ᾖρέ μου τὸν πλοῦτον· τῆς ψυχῆς τὰ χαρίσματα ἀσώτως διεσκόρπισα, ἀναστὰς οὖν, ἐπιστρέψας πρὸς σὲ ἐκβοῶ· Ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου, ὁ δι’ ἐμὲ ἐν Σταυρῷ τὰς ἀχράντους σου χεῖρας ἁπλώσας, ἵνα τοῦ δεινοῦ θηρὸς ἀφαρπάσῃς με, καὶ τὴν πρώτην καταστολὴν ἐπενδύσῃς με, ὡς μόνος πολυέλεος.

Κυριακή των Αποκρεών

Δοξαστικό των Αίνων. Ἦχος α’

Προκαθάρωμεν ἑαυτούς, ἀδελφοί, τῇ βασιλίδι τῶν ἀρετῶν· ἰδοὺ γὰρ παραγέγονε, πλοῦτον ἡμῖν ἀγαθῶν κομίζουσα, τῶν παθῶν κατευνάζει τὰ οἰδήματα, καὶ τῷ Δεσπότῃ καταλλάττει τοὺς πταίσαντας· διὸ μετ’ εὐφροσύνης ταύτην ὑποδεξώμεθα, βοῶντες Χριστῷ τῷ Θεῷ, ὁ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν, ἀκατακρίτους ἡμᾶς διαφύλαξον, δοξολογοῦντάς σε τὸν μόνον ἀναμάρτητον.

Κυριακή της Τυρινής

Στιχηρόν Ἰδιόμελον Αίνων. Ἦχος πλ. α’

Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς Νηστείας ἀγῶνα· οἱ γὰρ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται, καὶ ἀναλαβόντες τὴν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα, ὡς τεῖχος ἄρρηκτον κατέχοντες τὴν Πίστιν, καὶ ὡς θώρακα τὴν προσευχήν, καὶ περικεφαλαίαν τὴν ἐλεημοσύνην, ἀντὶ μαχαίρας τὴν νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν. Ὁ ποιῶν ταῦτα, τὸν ἀληθινὸν κομίζεται στέφανον, παρὰ τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως.

Καθ’ όλη την Περίοδο του Τριωδίου

Τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν, ἐννοῶν ὁ τάλας, τρέμω τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως· ἀλλὰ θαρρῶν εἰς τὸ ἔλεος τῆς εὐσπλαγχνίας σου, ὡς ὁ Δαυῒδ βοῶ σοι· Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

Η αγάπη μου για την Βυζαντινή Μουσική

Νοέμβριος 20, 2011 Σχολιάστε

Μ’ αρέσει η Βυζαντινή Μουσική. Ιδίως ο Πρώτος ήχος και ο Πλάγιος του Πρώτου είναι οι αγαπημένοι μου. Μετά ακολουθεί ο Τρίτος ήχος. Στην συνέχεια ο Τέταρτος ήχος εκ του Γα.

Την θεωρώ κορυφαία. Αν υπήρχε ενορχήστρωση των αργών κομματιών (π.χ. χερουβικά, κοινωνικά) πιστεύω ότι θα ήταν συγκρίσιμα με τις σπουδαιότερες συμφωνίες του Μοτζαρτ και του Μπετόβεν. Αλλά αυτό είναι μια σκέψη, μια εικασία η οποία ίσως να ισχύει αλλά δεν έχω τις γνώσεις να το αποδείξω. Δεν έχω καν επαρκείς γνώσεις στην Βυζαντινή.

Με στεναχωρούν οι ψάλτες. Ίσως και εγώ να στεναχωρώ τους άλλους όποτε και όταν ψέλνω.

Για πολλούς λόγους. Δεν ψέλνουν με μεράκι, με χαρά.  Μερικές φορές τραγουδούν αντί να ψέλνουν. Είναι επαγγελματίες. Μερικοί οι ελάχιστοι από όσους γνωρίζω ψέλνουν και για τα χρήματα. Δεν μ αρέσει ο επαγγελματισμός. Ενδιαφέρον έχει και η χιουμουριστική (για κλάματα είναι) ανάρτηση «Το εγχειρίδιο του κακού ψάλτη».

.

Αρέσει σε %d bloggers: